Viranbağ Postası

EZEL: Bir İntikam Masalı İncelemesi

2009-12-04T21:34:00.001+02:00

Nereden başlamalı bilemedim... Ne zaman düzenli yazmaya karar versem araya bir çok şey giriyor ve ben gene ara vermiş oluyorum doğal olarak. Aslında yoğun bir mesainin ortasındayım ya gene de bir yorum üstüne bir şeyler karalayayım dedim. Bu seferki konumuz son dönemin en popüler dizisi EZEL üstüne kısa bir değerlendirme olacak.

Ay Yapımla ilgili bundan önce epey bir şeyler karaladığım zaman emin adımlarla ilerleyen bir şirket olduğundan bahsetmişim. O zamandan bu yana bir diziyi bitirip (Dudaktan Kalbe) yerine iki dizi (Ezel ve Samanyolu) başlattılar. Eskiden kalan iki dizileri de aynı hızıyla yoluna devam ediyor. İşte bu başlattıkları iki diziden biride Ezel'di.

Aslında daha başlamadan evvel bu dizi de bir şeyler var demiştim kendi kendime. Sonra ilk bölümü izler izlemez evet dedim bu dizi tutacaktır. Bu kanıya varmamın belirli başlı sebepleri vardı.

Birinci sebebi basitti: Kenan İmirzalıoğlu. Şimdi diyeceksiniz neden? Bu adamın belirli bir izleyici kitlesi var. Şu ana kadar hangi dizide oynadıysa reyting sıkıntısı çekmeden dizi kendini tüketmeden bitmedi. Üstelik bir süredir ekrandan da sinemadan da uzak oluşu yüzünden izleyicisi onu özlemişti. Bu yüzden Kenan İmirzalıoğlu hem rol için hem de ekran için iyi bir seçimdi. İşin gerçeği bu rolü Kenan İmirzalıoğlu dışında türkiyede kim oynar diye sorsalar sanırım verebileceğim bir cevap az çok olmazdı. Belki Özcan Deniz olabilirdi ki onun izleyici kitlesi Kenan'ınki kadar çok değildi.

İkinci sebebiyse prodüksiyondu: Dizi için çok para harcandığı bir çok kişinin olmak istediği yerleri olanca kalitesiyle gösteriyordu dizi. İzleyen kişilerin erkek kesimi ki bu epey bir kısmını alıyor kendini Ezel'in yerine koyuyordu. Herkes yaşadığı son aşk acısını, aldatılma, ihanet hikayesini Ezel gibi çözmek isterdi sanırım ama elbette Ezel'in bir bölümde de dediği gibi ki şu an unutsam da bu söz başka bir yazara aitti: "Hepimiz kendimizi romanların baş kahramanları sanıyoruz, oysaki bizim hayatlarımız o kadar önemli değil." Ama buna rağmen izleyiciler Ezel'in yaşadığı yerlerde yaşamak, arabalara binmek istiyor muydu istiyordu.

AMAAAA! bu dizinin en büyük handikabı ev hanımları için çok da ilgi çekici bir dizi olmayışıydı. Daha çok erkekler üstüne kurulu bir hikayeydi ki bunun örneğini Bıçak Sırtında görmüştük ne kadar kaliteli olsa da Reyting açısından iç açıcı olmuyordu. İşte burada üçüncü sebep işin içine girdi:

Üçüncü sebep başarılı hikaye dağılımıydı. Hikaye içinde aşkının ve arkadaşları tarafından kaybedilmenin acısını yaşayan bir karakterin, yani Ezel'in intikam hikayesini izliyorduk. Ama bunun yanında hem dizinin 90 dakikalık serüvenini daha izlenir kılıp araya bol bol müzikli sahneler koymamak için düşünülmüş flashback/geriye dönüş'ler hem bize daha Ev hanımlarına uygun bir hikaye sunuyordu. Anne oğul ilişkisi, Aşk ilişkisi ve yanında ilerleyen asıl hikayeyi de etkileyen ve pek bir sevilen entrikalar. İlerleyen bölümlerde bu flashback'ler azalsa da Ezel ile Annesi arasındaki ilişkinin, kardeşi arasındaki ilişkinin işlenişi bu tip ev hanımı seyircileri de diziye çekti.

Ama bunca şey dizinin tutması için yeterliydi de bu diziyi bu kadar popüler kılan kısmı bu değildi. Hikayesi bakımından Monte Kristo kontundan olanca imkanlarıyla esinlenmiş bir hikaye aslında kötü bir dizi olsaydı şöyle yorumlanıp geçilirdi: "Çakma Monte Kristo kontu. Kitabın için etmişler..."

Bu dizi öyle olmadı. Neden mi? Çünkü hikayeyi iyi tahlil etmiş bir yazar grubuna sahip oldukları açıktı. Senaryoyu yapı-bozuma uğratan ekip: Hikayeyi günümüzde genç izleyici kitlesinin tercih ettiği amerikan dizileriyle harmanlayıp gelecek-geçmiş ilişkisiyle olanca tadıyla verdiler. Ve araya güzel detaylar ekleyerek daha üst seviye olarak adlandırılabilecek izleyiciyi de katharsise uğratan bir dizi yarattılar. Örnek vermek gerekirse kötü bir karakterin dizinin ilerleyen bölümlerde iyilerin tarafından çıkması veyahut arka planda kalmış bir güvenlik şefinin ölüm hikayesinin bir süre sonra ölen adamın oğluyla yeniden gün yüzüne çıkması gibi. İzleyiciyi oldukça başarılı şekilde ters köşeye yatırmayı bilen bir dizi yapmışlardı. Bir diğer nedense prodüksiyondu. Üstte de bahsettiğim gibi diziye çok para harcamışlardı. Bunun yanında iyi bir casting de kurmuş ekip. Rolüne o kadar uygun ve uyumlu oyuncular seçilmiş ki ve gene bu oyuncular gerçekten o kadar iyi oyuncular ki izleyici dizinin içine hemen çekiyorlar.

Diziyle ilgili belki daha söylenecek çok söz çok fazla şey vardır elbette ama ben daha çok dizinin küçük bir değerlendirmesini ve neden bu kadar popüler olduğuyla ilgili az çok bir değerlendirme yapmak istedim.

Kosmos - Reha Erdem'den Bir Deli Hikayesi

2009-10-24T02:06:00.000+03:00

46. Uluslararası Antalya Altın Portakal Film Festivali'nin Final Gecesinde, Erden KIRAL yılın en iyi filmini söylemek için sahnede yerini aldığında ağzından şu sözler dökülüyordu: "Mevlevilikle, Şamanizmi bir araya getiren bir film... KOSMOS"

Bu seneki Altın Portakal'a damgasını vuran iki film vardı. Biri İnan TEMELKURAN'ın Bornova Bornova'sı (5 dalga ödül aldı) bir diğeri ise Reha ERDEM'in Kosmos'uydu. TEMELKURAN'ın filmini hala izleyememiş olsam da Reha ERDEM'in Kosmos'unu festival kapsamında izleme fırsatı bulabildim ve iyi ki de bulabildim. Zira ERDEM'in filmleri festival kapsamında izlenmediği ve DVD'si çıkmadığı sürece ulaşması zor filmler. Vizyonda pek de uzun süre yer edinemiyorlar. Bunun örneğini geçen seneki Hayat Var'da görmüştük. Neyse bu bir başka mevzu diyerek filmin kısa bir değerlendirmesine geçelim.

Mücizeler yaratan bir deli'nin öyküsü Kosmos. Bir çeşit halk kahramanı/anti-kahramanı olan Kosmos'un yolu bir gün uzak diyarlardan birine Kars'a düşecektir ve karşısına çıkan zor durumdaki insanlara mucizeler sunacak, aşık olacak, aşık olmaya aşık olacak ve zaman zaman mevlana'dan, şaman kültüründen dem vuracak ve etrarındaki insanlara ne olursan ol gel diyecek ama kovulacak.

Çok kültürlü, çok güçlü bir film KOSMOS. Bir bakıma Türk sinemasında son yıllarda görülen ve amiyane tabiriyle Nuri Bilge CEYLAN sineması olarak adlandırabileceğimiz sinemanın dışına çıkan sonuna kadar ustaca bir film. Benim ağzımda Bunuel, Godard filmleri tadı bırakan ama bunun yanında sonuna kadar bizim öykümüz olan bir film Kosmos.

Hakkında daha uzun daha derin şeyler yazmak için bir kez daha izlemem gerekiyor; bunun için de vizyon tarihini büyük bir hevesle bekliyorum.

Şimdilik bizde kalansa filmin fragmanından başka bir şey değil ve fragmanı bile bize bir çok sunuyor:

KOSMOS-Reha Erdem from Pelin Gunes on Vimeo.

Anime dediğin nedir ki, üç beş çizgi! | Naruto Üzerine

2009-07-14T17:47:00.000+03:00

Naruto Serisi

Ön sıra Sol baştan (Sakura, Naruto, Sasuke)

Arka Sıra (Kakashi Sensei, Iruka Sensei)

Animelerle sıkı fıkı bir ilişkim olduğunu söylemem doğru olmaz. Ne Manga okumuşluğum vardır şu ömrü hayatımda, ne de Anime'leri üçer beşer izlemişliğim. Vakti zamanında Death Note adlı anime serisini bir final dönemi öncesi sırf senaryosunun güzelliğine izlemiş, daha sonraları aslında bir anime olup olmadığı bile tartışılan Amerikan menşeili Avatar The Last Airbender'ı izledim o kadar. Bir kaç bölümlük de Fullmetal Alchemist maceram olmadı değil. O yüzden bugün burada bir anime üzerine bir şeyler yazarken baştan bir hatam olursa af dilerim Anime severlerden. Çünkü burada Naruto adlı anime serisini salt bir animeden çok bir dizi olarak ele alacak ve üstüne düşündüklerimi notlarımı yazacağım. Bu kadar sözden sonra 3 - 2 - 1 diyerek başlayalım...

İyi'nin ve Kötünün Son Bulmayan Savaşı

İyi ve Kötü, ahlaki iki kavram. Birbirine zıt, birbirlerini doğuran bu iki kavram şu edebiyat tarihinde (Daha da geriye gidersek mitolojik öykülerde sürekli karşımıza çıka çıka bitmediler. En son zamanımızın en bi' popüler dizisi Lost'u da bu yönde giderken gördük. Aslında basit bir senaryo mantığından ibaret her şey. Birbirlerine zıt bu iki kavramın yarattığı çatışma her zaman için ilgi çekici olmuştur ve bir de iyi işleyen ellerin arasında müthiş eserlere dönüşebilmişlerdir. Ama başarısız ellerde beş para etmeyecekleri de aşikardır...

Bugünki iyi kötü hikayemiz'in başrolünde Naruto var. Kısaca hikayesine baktığımızda zaman ve mekan kavramı pek bizimle aynı olmayan bir fantastik dünyada yaşayan ninjaların hikayesi Naruto. Saklı (Hidden) ninja köylerinin zaman zaman birbirleriyle üstünlük hikayelerini zaman zamansa daha büyük kötülerin aslında çok aşina olduğumuz daha fazla güç isteğini veyahut nefretini anlatan bir öykü.

Hikayemizin baş kahramanı Naruto, 12 yaşında (Olmalıydı tam da emin değilim dizi başladığındaki yaşından) küçük bir ninja adayı. Tabi Naruto'yu ilgi çekici yapan -belki tam manasıyla bir karakter yapmasa da güçlü bir tip yapan- yan özellikleri de mevcut. Bu yan özelliklere girmeden önce Ninja Dünyamız'da bir 12 yıl kadar geriye giderek daha dizinin ilk bölümünden bize sunulan küçük bir bilgiyle devam edelim.

Vakti zamanında Konoha'nın (Gizli Yaprak Köyü) başında büyük bir dert varmış. Bir çeşit doğal afet gibi görülen ve Japoncada Kyubi (9 kuyruk manasına geliyor. Çünkü bu doğal afet saydıkları yaratığık 9 kuyruklu şeytan tilki oluyor) ismiyle anılan bir tilki tarafından köy yerle bir edilmekteymiş. Elbette köyün koruyucaları -ki aslında ülkenin de koruyucuları oluyorlar- shinobiler (yani türkçe mealiyle ninjalarımız) Kyubi'ye karşı savaş verseler de çok başarılı olamamışlar. Bu devasa güçteki yaratık karşısında bir çok insan hayatını kaybetmiş. Fakat birgün Naruto dünyasında genelde hikayesi sır olsa da Efsane Hokage olarak anılan -Hokage Gizli Yaprak Köyünün lideri olan ninjanın ünvanı oluyor- Yondaime Hokage (Yani Dördüncü Hokage) tarafından kendi hayatı pahasına mühürlenerek saf dışı bırakılmış. Ve Kyubi'nin mühürlendiği yerse bir çocuğun; yani bizim baş karakterimiz Naruto'nun bedeninden başkası değilmiş.

Aslında hiçbir suçu olmasa da yıllarca köye büyük zararlar veren bu Kyubi korkusu Gizli Yaprak Köyü sakinlerini o kadar nefretle doldurmuşlar ki bizim küçük Naruto'muz bu yüzden yalnız bir çocukluk geçirmeye mahkum olmuş. İşte bizim ana hatlarıyla hikayemizin temelini oluşturan bu yalnızlığı yıkmak için canla başla çalışan ve kendi sözleriyle "Bir gün Hokage olacağım" diye uğraşan Naruto ve Naruto'nun dostlarının hikayesinden başkası değil.

Hikaye ile ilgili daha çok şey anlatmak istesem de bundan sonrası büyük oranda spoiler sayılacağından bu kadarıyla yetinerek yazıma devam edeceğim.

Naruto - Bu Benim Ninja Yolum

Naruto (Sarı Saçlı Olan) ve En büyük Dostu/Düşmanı Sasuke

Naruto'yu bu kadar çok sevdiren ve izlettiren şey sadece kurulu dünyanın sağlam bir hikayeye sağlam olmasından ibaret değil elbette. İlerledikçe karşımıza Naruto dünyası ile ilgili bir çok sır ve gerçek ortaya çıkıp bizi bu dünyaya daha bir bağlasa da aslında olay Naruto ve Naruto'nun en yakın arkadaşı olan Sasuke'nin karakter değişimleri ve gelişmesinin hikayesi.

Biri insanlarla sonunda bağ kurarak yalnızlığından kurtulmuş olan ve içinde çok büyük bir güç barındırsa da bir miktar amiyane tabiriyle salaklığı yüzünden hep ezilen küçük görülen Naruto; diğer ise tüm ailesi ve klanı bir kişi tarafından katledilerek yalnızlığa mahkum edilen ama doğuştan gelen güçleri sayesinde (Sharingan gözleri) oldukça güçlü ve ailesini öldüren kişiden intikam olmak isteyen Sasuke. İşte bu iki kahramanın zaman içindeki gelişimleri, Naruto'nun kendini kanıtlama çabası, Sasuke'ninse intikam hırsıyla dolu ruhunun kendini her daim güçsüz görmesi tabanında ilerleyen hikaye zaman zaman biraz fazla boş bölümlere sahip olsa da sırf Naruto için bile izlenebilecek bir diziyi ortaya çıkarıyor. Evet sırf Naruto için izlenebilecek kıvamda bir dizi çünkü özellikle ilk seride (Naruto adlı anime ilk seri, Naruto Shippuuden ise ikinci seri oluyor) kimseye kendini kabul ettiremeyen Naruto'nun güçlenerek kendini küçük gören kişileri bir bir yenmesi özellikle zaman zaman büyük bir gaz veriyor izleyiciye. Ve özellikle Naruto'nun yılmadan savaş vermeye devam etmesi, her şeye rağmen savaşması da oldukça motive edici insanı.

Hakkında daha da uzun daha da çok şeyler yazılabilecek olsa da seriyi animesi üstünden takip etmemden dolayı ve tüm bölümlerini bitirip yenileri beklemekte olduğumdan dolayı söyleyeceklerim bu kadarla kalıyor. Özetle sıkı bir dizi Naruto, izlemesi zevkli zaman zaman güldüren, bazen kabul etmek gerekirse duygulandıran ve bunun yanında sıkı savaş bölümleri sunan (Bir savaş yaklaşık 10 bölüm sürebiliyor mesela, her detayı, her karakter değişimini izleyebiliyoruz bu yüzden) ve izlenmesi tavsiye edilen bir dizi Naruto.

Belki bölümler ilerledikçe hakkında söyleceklerim de anlatacaklarım da fazlalaşacaktır ama şimdilik benden bu kadar. Umarım dikkatinizi çekmiş ve son zamanlarda sevdiğim nadir şeylerden olan bu diziyi sizin de aklınızın bir yerine not etmişimdir.

Esen Kalın...

Naruto Shippuden (Artık Naruto ilk halinden biraz daha büyük)

Sol Baştan (Ino, Sasuke, Sakura, Choji, Lee (Eğili Duran), Tenten, Neji, Naruto, Shikamaru, Temari, Gara, Kankuro, Shino, Kiba ve Köpeği Akamaru, Hinata)

Popüler'in Kültürü: Neler'e

2009-05-03T01:49:00.001+03:00

Karikatür...

Umut Sarıkaya son dönem karikatüristleri arasından sıyrılıp kendi kitlesini yaratanlarda ön sırada geliyor. Çizimlerinden çok esprileriyle ön plana çıkıyor ve kızlar pek ilgilenmiyor onun karikatürleriyle. Kızların tercihi Yiğit Özgür ve Meşhurluğu sınırları zorlayan Uğur Gürsoy'un çocuksu masum komiği Fırat... "Ehe ne biçim" repliğinin dillere pelesenk oluş nedenidir ayrıca...

Edebiyat...

Kitap olarak aslında çok da öyle büyük bir popülerlik yok gençler arasında. İhsan Oktay Anar kendi yarattığı okuyucu kitlesiyle Türk Edebiyatçıları arasından sıyrılıyor. Orhan Pamuk Ermeni Soykırım'ı demecinden sonra pek bir gözden düştü daha bir çok devrik cümle kurar oldu, halbuki nobel'i de almıştı. Yaşar Kemal zaten ne dese boş seveni hep var, bilmeyeni daha çok... Ama Elif Şafak da popüler bizim gençler arasında... Ha tabi filmi çekilen kitaplar, filminden sonra hala çokca okunuyor...

Televizyon Dünyası

Televizyonlarda izlenen şeylerin başında gençlik dizisi adı altında yaşamlarını sürdüren Kavak Yelleri oluyor. Avrupa Yakası her şeye rağmen izleniyor...muş... du... Melekler Korusun var bir de. Özge Özpirinçci için bile izlenebilir evet kabul ediyorum. Aşk-ı Memnu tüm donukluğuyla bir diğer gözdesi gençlerin. Yaprak Dökümü de izleniyor sanırım. İşin gerçeği ikisi de akmıyor. Bir de yeni başlayanlardan EZEL var. Monte Kristo Kontu esinli bu dizimi diğerlerinin yanında kalitesi açısından parlıyor, kendini izlettiriyor. Ha her şeye rağmen bir gerçek var Kenan İmirzalıoğlu'nun bu ülkede enterasan bir reyting'i var. Dursa izleniyor. Kıvanç'ın ona yetişmek için bir kaç fırın daha ekmek yemesi lazım. En azından oyunculuk ve karizma açısından... Yalçın Küçük'ün Bergüzar Korel'e dediği gibi manda gibi bakıyor...

Musiki

Müzikal tercihler en çok değişeni oluyor. Bir yanda POPüler müzik (Serdar Ortaç, Muraz Boz vesaire) dinleniliyor, diğer tarafta Anadolu Rock'lıktan sıyrılma çabasındaki Gruplar gidiyor. Alternatifleri de bol. Balkan Müziklerini dinleyenler, Amelie ile şarkıları dillere düşmese de benim için her zaman Türkiye'deki konseri öncesi verdiği röportajındaki orak çekiçli tişörtüyle aklımda kalacak olan Yann Tiersen var sonra. Ve 80'ler, 90'lar ve bunların partisi, Umut Sarıkaya mizahıyla geçen senenin partisine kadar gider bu yol...

Yabancı Dizi

Yabancı Diziler var diğer taraftan. Lost'u izlemeyeni dövüyorlar evet. Heroes var sonra, Prison Break hala izleniyormuş, House MD (lki favorim olur), Supernatural, Dexter, How I met your mother diye gider bu liste. Bir de bunun alt kültürü ah nerde o eski diziler insanları var ki OZ başlıca tercihleridir. Seinfield izleyenleri de var -ki ben de izlerim- ama benim tercihim Edgar Wright'ın destansı dizisi Spaced'tır, bizim ellerde bileni azdır.

Sinema

Filmlerde her zamanki gibi Amerikan Sinemasının ağır makyajlı yapımları ön sırayı çekse de son dönem ultra entellektüel çevrelerimiz de Uzak Doğu Filmleri de tutuyor. Avrupa sineması ve ağdalı yapısı hala biraz daha uzak duruyor bizlere. Son dönemde Türk Filmleri de çok gidiyor.

Sanat Kisvesi

Fotoğraf makinelerinin hayatımıza girişlerindeki hızı göz önüne alınınca ortalık fotoğrafçıdan geçilmiyor ve herkes fotoğraf çekiyor. Fotoğraf Altın çağını yaşıyor da denebilir buna, Kaosunu da. Kısa film hala bir miktar daha uğraş gerektirdiği için aynı genişliğe yayılmadı, yayılsa da festivallerin söz hakları yüzünden bir fotoğraf kadar yaygınlaşmıyor bizlerde. Dergilere yazılar yollayanlarımız da vardır.

Teknoloji

Apple'ın otoritesi hala sürüyor. Iphone son dönemlerin modası. Ellerden ellere geçiyor. Aşk-ı Memnu sağolsun bol bol reklamını da yapıyor (Gerçi geçenlerde gittiğim bir festivalde tüm oyuncuların ve yönetmenlerin elinde bu alet vardı şaştım kaldım). Facebook ve Msn sanal alemin krallığında yerleri tartışılmaz. Ekşi Sözlük ve klonları tutuyor. Yasaklara rağmen Youtube'a girilmeye devam ediyor. Google sanal alemin tanrısı olmaya devam ediyor yeni icadı Google Wave merak uyandırıyor ve gene davetiyesi olmayan giremiyor...

1 Mayıs çok tutmuyor. Mayısın ilk haftasındaki bahar şenlikler tutuyor...

Bunların hepsi benim kendi yorumlarımdan ibaret olmaktan da başka bir amaç da içemiyor elbette...

1 Mayıs 2010 - Ece Temelkuran

2009-05-03T01:22:00.000+03:00

3 Mayıs Pazar 2009

Bir işçi çıkıp Taksim Meydanı’ndaki anıtın üzerine, sarılıp Atatürk heykelini öpüyor. Yanaklarından... “Şükür kavuşturana” der gibi. ‘Makul zaferin’ mührü gibi. Birine, bir yere, bir zafere kavuşmanın değil; kendine kavuşmanın sevinci bu. Apar topar, alalacele ama yine de halaylar çekiliyor. 1 Mayıs marşı söyleniyor, konuşmalar yapılıyor. Hiç değilse ‘öncü birlikler’ mahiyetindeki kitle, aslında zaten kendisine ait olan alana ‘geri geliyor’. Tam bir saatte bitiyor miting. Tam bir saat sonra, Taksim Meydanı tam da muktedirin istediği gibi, steril, insansız, sessiz, tam teçhizat polisli olarak bomboş kalıyor. Muktedir meydanları böyle görmek istiyor; insansız. Oysa biz hep birlikte olmak istemiştik... Genç Siviller’e tebrik Bazıları eleştirecektir. ‘Parasıyla eylem yapmışlar’ diye. Umurumda değil. ‘1977’de buradan ateş edenler bulunsun’ pankartı The Marmara Oteli’nin camından sarktığı anda içim titredi. Genç Siviller grubuna tebrikler. Onlar da olacak Türkiye’nin demokrasi mücadelesinde. Bazıları kızdılar. Televizyonlar, haberleri verirken bile nasıl azarlayacağını şaşırdı. Gençler sapanlarına sarılmışlar. Gaz bombasına ve copa sapanla karşılık vermişler. Nişantaşı’ndaki lüks cafe’lerde içleri titremiş ‘vatandaşın.’ Mülke, her türlü müesseseye karşı olanlar sapanlarını koskoca devlete doğrultmuşlar. Onlar da olacak Türkiye’nin özgürlük mücadelesinde. Herkese ‘uçuk’ gelecek fikirleriyle, enerjileriyle onlar da olacak. Hatta şunu da söyleyeyim: Bu olaylar olurken Nişantaşı’nda cafe’de oturmayı seçmiş ‘beyaz Türk’ de olacak. Memleketin geri kalanına ‘uçuk’ gelecek hayatlarıyla, zevkleriyle. Hak-İş veya Türk-İş yönetiminde olsaydım, 2 Mayıs günü kaçacak yer arardım. Uslu çocuklar olarak Taksim anıtına çelenk bırakırken herhalde DİSK’in ve KESK’in Taksim Meydanı’na çıkamayacağını hesap ediyorlardı. Herhalde kendilerinin ‘sınıfın’ örnek öğrencisi olarak gösterileceğini sanıyorladı ertesi günün gazetelerinde. Öyle olmadı. Arka sıradakiler kazandı. Ne kadar kızsam da onlara, onlar da olacak Türkiye’deki adalet mücadelesinin içinde. Baka baka öğrenecekler ne yapmaları gerektiğini. Sola çektikçe araba, onlar da sola çekecekler ister istemez. Yaptığının ne olduğunu hiç fark etmeden, ne kadar faşizan bir kültürün parçası olduğunu hiç ayırt edemeden televizyonları başında olup bitenleri polisle göstericiler arasında bir maç gibi izleyenler... Onlar da olacaklar. Baktıkça baktıkça hatırlayacaklar, onlar için yeniden söke söke alınan hakların zaten onlara ait olmuş olduğunu geçmişte. İşten atıldıkça, aç kaldıkça, tarumar oldukça... Hatırlayacaklar. Bu yüzden gelecek yıl başka bir şey olacak. Bir yıl sonra 1 Mayıs 2009’un önemi şudur: 1 Mayıs 2010’dan bir önceki 1 Mayıs’tır. Önümüzdeki yıllarda, öyle sanıyorum ki 1 Mayıs 2009 için şöyle diyeceğiz: ‘O, 1 Mayıs 2010’dan bir yıl önceydi.’ Çünkü gelecek yıl başka bir şey olacak. Biliyorum ki işçiler, emekçiler, bu ülkenin demokrasiden yana tüm güçleri bu yıl araladıkları kapıya bütün bir yıl ayaklarını dayayacaklar. Aralanmış kapı açılacak. Ayak dayanan yere omuzla yüklenilecek. Olmadı bir daha yüklenilecek. Ve gelecek yıl, ara sokaklardan azaltılmadan, ‘makulün’ ne olduğuna sadece ama sadece kendisi karar vererek kitle Taksim Meydanı’na yürüyecek. Muktedirin kalesinde gedik açıldı. Açılan gedik sadece ama sadece büyüyecek.

Ece Temelkuran | Köşe Yazısının Aslı için Tıklayınız

Geçmişten Kalanlar Üzerine...

2009-04-29T15:10:00.000+03:00

Uzun tren yolculuklarıdır izmir'e gidişlerimden aklımda kalan.

Mavi tren'in eski ve zaman zaman çok soğuk, zaman zaman çok sıcak vagonlarında,

Yan koltuğumda uyuyan annem ve bir beşikteymişim gibi uyumam için beni sallayan metal soğuğu vagon annelerimle bitmeyen yolcuklar.

Halkalı'dan Basmaneye gitmek bilmeyen vagonlar, İzmir'e gitmek istemeyen bir çocuk ben.

Pazartesi günleri: Görüş günüdür Buca Cezaevinin. Ve hep pazartesileri basmane garına girerdi benim trenlerim.

Uzun uzadıya taksi yolculuklarında, lağım kokardı Ege İzmir'de ve mütemadiyen yağmur yağardı bir yerlerinde. Her yol Buca'ya varırdı benim için İzmir'de.

Buca Cezaevi: Orta çağdan kalma bir derebeyi kalesi. Cüzzamlıların kovulduğu bir ada.

Karşısında bir kıraathane. İçinde, emekliliğin verdiği boşluğu okey ve iskambil oyunlarıyla doldurmak isteyen, ağızlarında bitmiş sigalarıyla yaşlılar ve işsizliklerinin utancı yüzlerinden okunan ve yaşlılardan daha çok ve daha afilli sigara içen İzmir delikanlıları.

Televizyonda her daim bir şeyler çalardı ama kimse orada bir televizyon olduğunun bile farkında değildi.

Buca Cezaevi karşısındaki kıraathanede beklerdik annemle görüş saatini. Elimizde kapı önündeki fırsatçı simitçiden alınmış bayat simitler, masamızda çay bardakları izlerdik görüş için bekleyen insanları.

Utana sıkıla sırada ilerleyen ve içerdeki yakınını görmek isteyen insanlar yığınıyla dolardı hep Buca'nın önü. Çoğu yaşlı ana babalardı. Yüzlerinde utanç, içlerinde onları oraya sürükleyen çocuklarına kızan bir parça, çocukları yaşındaki askerlerden azar işite işite girerlerdi içeriye. Uzun bir yolun kenarı ellerinde kalaşnikovlu askerlerle dolup taşardı hep. Bir parça daha fazla yesin diye çocuklarına getirdikleri erzağı bu kalaşnikovların namlusuyla karıştırırdı askerler. Bir şey diyemezdiler...

Sonra içeri giriş vakti yaklaştıkça bir buruk heyecan sarardı yürekleri. Bir bilinmedik yoldan geçer gibi geçerledi avlusundan Buca'nın. Demir kapılardan geçerken başlanırdı aramalar. Çoraplarına kadar aranırlardı. Üstlerinde mahrem yerlerini örten bir kaç bez parçasından fazlasını bırakmak yasaktı. Yasak olan her şeyden farklıydı bu yasaklar. Gücüne giderdi insanın. Bir zille başlayan görüşmeler, gene bir zille biterlerdi. Gardiyanlar volta atarlardı yasak şeyler konuşmayalım diye arkamızda ve elleri bağlı arkalarında. Ve demir tellerin ve camların arasından duyurumaya çalışırdık sesimizi birbirimize.

Güneş görünürdü bazen Ceza evinin pencelerinden. Kabinlerdeki insanlar Tanrı onlara gülümsemiş gibi sevinir daha bir şevkle sarılırlardı demir parmaklıklara. Ben de çok sarılıdım o parmaklıklara. Arkasında abim. Ben küçük bir çocuk, bir haber dünyadan. Sonra bir zil çalar ve biterdi görüş saati. Yolumuz gene Basmane'yi gösterirdi.

Basmane garı: delilerin ve evsizlerin uyumak için kendilerine yer bulduğu bir yerdi. İki büfe vardır içinde Basmane'nin. Bazen birinden alırdık yolculukda gereken erzakları, bazen diğerinden. Trenler gelirdi ara sıra. Hepsi birbirine benzerlerdi. Bizimkisi anons edilince koşarak giderdik yerlerimize. Kondüktörler ellerinde liste gelip kontrol ederken biletlerimizi vagonlar yeniden sallamaya başlarlardı bizi.

Bir İzmir yolcuğunda çizmiştim ön sırada oturan yaşlı bir adamın resmini. Annem hevesle göstermişti adama çizdiğim resmi ve adam gülümsemişti iki uyku arasındaki uyanıklığında.

Bir İzmir yolcuğunda görüş sırasında aşık olmuştuk tanımadığım ve abimle konuştuğu için kıskandığım kıza. Sarı ince bedeni ve her daim güzel kıyafetleriyle çocukça sevmiştim onu. Çok sonraları ben unutup gitmişken onu ve abimi kıSkanmazken artık ondan, abimin hala görüştüğünü öğrendim o kızla. Gülümsedim içimden. Sustum.

İzmir yolculuklarında öğrendim daha bir çok şeyi. Kaybolmamak için sarılmayı bir tanıdığa, bir yabancı şehirde yabancı insanlar arasında dolaşmayı, ve sevemedim İzmir'i bir daha. Sevmek istemedim. Sevecek bir şeylerim yoktur belki orada. Sevecek bir şeyleri bırakmışımdır çok uzaklarda...

Kolaj

2009-04-22T00:44:00.000+03:00

Bir yerden başlamalıydı. Başlama noktasından başladım bende. Gecenin yarısını 13 dakika geçmiş ve her an 14...15...16....... geçebilir. Ne mi yapıyorum? Kucağımda geçen yaz bir marketteki indirimden yararlanarak aldığım orta karar dizüstü bilgisayarımla, Blogger'ın metin kutusuna yazı yazıyorum.

Yarın Akustik adlı bir dersten sınavım var. Bir klip çekmem lazım, bir fotoğraf sergisi için çalışmam, bir dergiye yazı yazamam. Yaptım mı? Hayır. Ama içimde zerre kadar bir rahatsızlık yok. İşte bu rahatsız ediyor beni. Hissetmemek gibi bir şey bu. Acıyı hissetmemek gibi. Elim sende oynayan bir çocuk koşturmasında çimlerin arasına saklanmış hain bahçe musluğuna ayağını çarparsın ya, sekerek de olsa acıyı hissederek devam edersin yakalanmamak adına koşmaya. Çarptım, acıyı hissetmeden duruyorum ama. Neden hissetmediğimi bilmiyorum, ama içim rahat. Ne de olsa geçtim bahçenin hain musluğunu, arkamdaysa güneşten rengi açılmış tişörtüyle güneşten rengi koyulaşmış mahalle arkadaşım.

Çok oldu bir oyun oynamayalı şöyle en hasından. Bir davul zurna, çelik çomak, yerden yüksek ve favorim saklambaç. Bazen oyundan sıkılınca saklanırdım kimsenin bulamayacağı bir köşeye ve sessizliği dinlerdim. Arada bir oyun oynayanların sesi gelirdi uzaktan, el daha bitmemiş olurdu. Kavgalar çıkardı, bense soğuk bir taş zemine çömelmiş kimse beni bulmasın diye her zamankinden daha az nefes alırdım. Özledim saklambaç oynamayı. Özlemişim daha doğrusu. Daha neleri özledim kim bilir farkında olmadan. Farkında olmak için önce hatırlamak gerekiyor...

Kötü filmler izliyorum boyuna. Bol vahşet dolu, beyin siken cinsten. Beynim tecavüze uğrarken ben bakıyorum. Sonra film bitiyor bir yerde, üzülüyorum. Kötü şeyler yiyorum. Fazla sigara içip, her zamankinden fazla alkol tüketiyorum. Bunu neden yaptığım konusunda bir fikrim var mı diye soruyorum. Cevabı yok.

Ne oldu anlamadım ama bahar havası çarptı sanırım. Ağaçlar tomurcuk saldılar. Gökyüzü gri elbisesini çıkardı çoktan, çıplak mavi tenini sergiliyor utanmadan.Ve güneş yakıyor. Güneşi severdim ben. İlkel bir duyguyla umut verirdi bana doğduğunda. Güzel şeyler olacak gibi gelirdi. Güneşin altında değişen hiçbir şey yok demişti bir filozof ve bir diğeri aynı suda bir kere yıkanabileceğimizi. Değişmeyen tek şey değişimdi. Değişiyorum haliyle. Sevmiyorum eskisi kadar güneşi. Umudu daha evrensel tanrılara bırakıyorum. Bahar havası fena çarpmış olsa gerek ki gecenin yarısını saat artık 27 geçerken ve ben bunu daha yazdığım anda bile 28'i alt köşedeki bilgisayar saatinde görürken çok fena saçmalıyorum.

Uykum var. Her gece neden uykusu gelir ki insanın? Bazı geceler gelmesin istiyorum ya hep geliyor. Davetsiz misafir bu olsa gerek. Sen istesen de istemesen de geliyor bir şekilde. Uykum var. Uyumuyorum. Serkisof az önce son sözlerini söyledi ve yattı windowsun mesajlaşma aparatından. Uykusu varmış onun da. Benim de var. Ama saçmalık sınırı Lynch'inkine eş rüyalar görmek istemiyorum. Bir köpeğe kuzgun diye seslenmek ve looney toons çizgi filmlerinden aparma kulübesinin kapağını bir stopmotion hindisiyle kapatmak istemiyorum artık rüyamda. Bizim ön bahçede kulak bulmayı yeğlerim. Daha sanatsal ve daha etkileyici olur belki rüyalarım.rüyamda Blue Velvet'i söyler bir kadın belki...

Etkileyecek kimse yok. Etkilenecek de. Sadece ben varım. Odamın dört duvarı var, yanımda masam, yatağım, kaset koymak için yapılmış ama bugünlerde silme CD dolu rafım ve babamın bir zamanlar sıkıntıdan oynadığı dartım. Etkilenmek istiyorum. Kim veya ne fark etmez. Etkileyici olsun yeter.

Sinemalara çift olarak gitmek istiyorum eskiden yaptığım gibi. Filmi izlemek yerine sevgilimi karanlığın çekiciliğinde öpmek, taciz etmek ve büyük bir iş başarmışçasına salondan çıkarken gülümsemek istiyorum. Birinin filmi anlatmamı istemesini ve yüzümde hınzır bir ergen gülümsemesiyle pek izleyemedim demek istiyorum. Bir birahanenin ortasında, etrafı insanlarla dolu bir masada kimsenin beni dinlemediğini bile bile konuşmak iyi gelirdi bana. Artık masalarım dört ya da beş kişiyi geçmiyor. Herkesi hayatımdan çıkardım. Geri kalanları da bekliyor tahliye çıkışlarında. Yeni baştan hayat kurmakta üstüme yoktur. Sonra dönüp geriye bakmamakta da. Özlüyor muyum geçmişte kalan yaşamlarımı. Hangisini daha çok özlüyorum. Özlemek için hatırlamak gerek.Hatırlamıyorum.

Bir tatile gidecek arkadaşlarım. Zorla beni de götürmek istediler. Gitmedim. Hiçbir zaman sevmedim her şey dahil tatilleri ve her şey dahil otel odalarını. Parasız pulsuz kalarak ve son paramı bir öğün yemek çıkarıp üstüne de bir bira içecek şekilde ayarlamak daha eğlenceli geliyor. Kıyı şeridinde oturup, donuma kadar kuma batmak, suda bata çıka yüzmek, dalgaları ezip geçmek ve yan tarafta yüzen güzel kızın sallanan bacaklarına şairene bir abazalıkla bakmak tercihim. Gecesinde bir bara gidip içmek, yan masadaki kızı kesmek ve dans pistinde amansızca karşısına çıkıp tavlamak ve geceyi geçirmek. Özlüyorum. Hatırlıyorum. Özlemiyorum.

Saat 40 geçiyor artık. Aynı şeyleri tekrarlamak yerine bir yerde bitirmeli diyorum. bitirmeye kafamda bitirerek başlıyorum. Uykum var. Bir çok şeyi özledim ama ne olduklarını bile bilmiyorum. Yazmayı sonlandırıyorum. Saat artık gece yarısını 41 geçiyor. Birazdan 42...43...44...45........................

B(tipi)ağımsız bir korku filmi: Splinter

2009-04-20T22:29:00.001+03:00

Oldum olası zaafım vardır b filmlere. Zombi filmleri, Canavar filmleri vesaireler... Hepsini anlamsız bir zevkle ve vakit ayırarak izlerim. Sanırım bu filmlerin hiçbir şey düşündürtmeden aldığı vakti geçirtme özelliğinden kaynaklı olsa gerek. Ama bu zaafım bazen kötü sonuçlara da yol açmıyor değil.

Bugün haftanın ilk günüydü. Sinemaya gitmek için yola çıkma nedenim Reha Erdem'in Hayat Var'ı -eğer sinemanın derebeylerine boy eğmediyse ve hala bir yerlerde gösterimde kalmayı başardıysa - onu izlemekti. Ama gel gör ki çoktan sinema salonları mevsimlik işçilerine yol göstermiş, her sene Amerikan'ın bağrından kopup gelen Holivud filmi diye tabir edilen şaheserlerle dolup taşmıştı. Malum yaz göründü, Amerikan endüstri sineması işini bilir edayla ağır toplarını ve ağır toplarının yancısı kötü filmlerini salonlarımıza yollamışlardı.

Bu şanssız dönemde ve bir de buluşmam gereken biri olması nedeniyle ben de saati en uygun filme yani Splinter'a(Türkçe meali Kıymık) bilet aldım. Filmle ilgili bir fikrim yoktu ama ucuz bir korku filmi olduğu daha afişinden kendini belli ediyordu. İlgimi çeken de bu olmuştu sadece. İyi ve boş vakit geçirme imkanım vardı.

Girdim salonuma, zaten benden başka dört beş kişi vardı ve bunların hepsi de kanları sinema salonunda aşk tazeleme, biraz da libido arttırma meraklı gençlerle doluydu. Ne işim vardı benim burda ya bir kere kafaya koymuştum yalnız başıma sinema salonlarını ziyaret etmeye (Ara sıra esiyor böyle. Bir filme tek başına gitmek ve kimsenin sesini duymadan o karanlıkta filmi izlemek. Bu da o esintilerden biriydi).

Film başladı. Epey de iddialı başladı. Görüntüler fena değil, atmosfer iyiydi. Ta ki bizi filmin ana kahramanı garip yaratıkla karşılaştırdığı sahneye kadar. Zira o an anladım bu filmin bir Amerikan Bağımsız Filmi olduğunu. Çekimler iyiydi iyi olmasına ya efekt yapacak güç olmadığından yaratığı oldukça kısa ve bize birşey anlatmaz şekilde gösterip geçtiler. Ve film tam anlamıyla başladı.

Bağımsız Amerikan filmleri tarzı ne olursa olsun yaratıcı oluşlarından kazanırlar. Testere serisinin ilk filmi bunun en büyük örneğidir. Bir B film olarak doğmuş (yaklaşık 10 milyon dolarlı bir B film olduğunu söyleyelim ama. Bizde bu parayla film çekmek müsrüflüktür :) sonradan bir fenomene dönüşüp kan-revan pornografik korku mitini beyinlerimize yerleştirmiştir. Ama bu film bir kere baştan kaybediyordu. Romero abimizin ilk filmi The Night of The Living Dead'le (Tabi western zamanlarında yaratkısız şekilde bu konsept kullanılmıştır. Bkz: Rio Bravo) başlayan yaratıklar/zombilerle sarılı bir mekanda sıkışıp kalma fikri filmimize başından işlemişti. Sonra bu tip filmlere bir farklılık getiren, her ne kadar bir zombi filmi olmasa da vampir filmi olan senaryosu Tarantino imzalı, Robert Rodriguez filmi From Dusk Till Dawn'ın meşhur kanun kaçağı, rehine ilişkisi de filme on beş (bilemedin yirmi) dakika içinde eklenmişti. Aslında biraz da efektleri kuvvetli olsa ve bize bu saçma yaratığın bir mantığı olduğunu gösterse belki daha izlenir kılınırdı film. Ama bu dakikadan sonra senarist madem hikaye başladı kaptırıp gidelim demiş olacak ve yönetmen de ulan bu kadar efekti yapamıyoruz bari hareketli, dan dun görüntüler eşliğinde milleti gerelim, araya da korku pornografisi tadında bol et ve kan koyabilirsek koyalım demiş. Ve Splinter, bizdeki adıyla Kıymık doğmuş.

Filme Screamfest 2008'de bol da ödül vermişler. Üstelik ödüllerden biri de efekt ödülüymüş. Neresine vermişler merak etmekten başka bir şey yapamadım. Ayrıca en iyi filmi de bu almışsa diğerlerinin vay haline. Baştan sona iyi bir film olacağı varken kötü bir film olmuş Splinter. Ed Wood D. Junior'ın dediği gibi detaylar seyircinin dikkatini çekmez mantığıyla hareket etmişler ve ustaları gibi kaybetmişler.

Bir de ucu açık bir sonla bitirilmiş film. Sanırım bu Bağımsız Film yönetmenlerinin sendromu olsa gerek Amerika'da. Filmi çektik, ödülü aldık, izlettik de millete. Şimdi siz bana para verin ben daha çok efektli daha kaliteli ama hiçbir zaman ilki kadar bile yaratıcı olmayan bir devam filmi çekeyim.

Neyse efendim. Film bitti, Jenerik bitmeden kalkmak "Annem Sinema Öğreniyor" kısa filminden beri adetim değildi, bu sefer kalktım ve çıktım salondan. Temiz bir hava aldım. Bir cigara yaktım. Beklediğim kişiyle filmin belirli geçiş anlarında mesajlaşmıştık sinemanın önüne gelecekti. Geç kalmıştı. Telefonumu çıkarıp aradım. Bu filmde benim için mazide kalan bir b film oldu.

Esenlikler dilerim...

Catharsis Bu Demek Olsa Gerek

2009-04-20T00:12:00.001+03:00

Fatoş Güney'in Türk Sineması İkinci Yılmaz Güney'i Olarak Mahsun Kırmızıgül'ü gösterdiği şu günlerde herkes gibi ben de gidip izledim Güneşi Gördüm'ü. İşin aslı Fatoş Güney'in bu -benim açımdan talihsiz- beyanatını duymadan önce de merak ediyordum filmi.

"Türkiye'nin kanayan yarası" olarak anılan bir savaşı anlatıyordu film. Çok şey beklemiyordum filmi izlemeye giderken. Beklediğimden fazlasını da bulamadım. Tıpkı "Türkiye'nin Kanayan Yarası" lafı gibi basmakalıp bir hikayeden ötesi değildi beni bekleyen.

Mahsun Kırmızıgül aslında bu hikayelere gerçekten de yabancı olmayan biri. Bu savaşı yakından yaşayan, belki içinde olmasa da tahmini olarak içinde olan bir çoğunu tanıyan biri. Böyle bir hikaye anlatması bu açıdan doğaldı. Ve bu hikayeyi "Ne şiş yansın ne kebap" tadında anlatması da Kırmızıgül'ün popüler olandan doğmuş olan ünlü kimliğine oldukça yakışıyordu. Beklediğim oldu savaşmayalım dosyalr, hepimiz kardeşiz temalı bir filmin içinde buldum kendimi. Gelelim şimdi filme neden böyle yaklaştığıma:

Doğuanadolu'da bir Köyde, bir operasyonun ortasında başlayan, sonra klişe olarak adlandırılan bir çok motifi (erkek çocuk, kuma getirme vesaire...) içinde barındıran ve zorunlu göç hikayesini aslına çok da değinmeden herkesin bildiği sabun nedenleriyle (Sadece bu savaş yüzünden boşaltılmadı oradaki köyler işin gerçeğinde. Oradaki savaş bir bahane oldu. İşin gerçeğinde devlet oraya hizmet götürmek yerine oradaki insanları hizmet olan yerlere çekip, işe yarayanından iş gücü elde etti, işe yaramayanını/geri kalanını da görmezden geldi) gösteren bir girişle başlar hikayemiz. Derken İstanbul Büyük Şehir, hem güzel hem zor diye devam eder. Film asıl temasının yanına bir çok yan temayı da ekleyerek (Eşcinsellik, Akraba evliliği, Bilgisiz yetişen insanlar, yaşam kavgası, mültecilik gibi...) yoluna devam eder. Kah iki ayrı yol seçmiş kardeşin hikayesine ağlarız, kah eşcinsel olma yolunda ilerleyen kardeşin çektiği ızdıraba. kah bilgisizlik ve yaşam şartlarının verdiği zorlukta bir çamaşır makinesinin katili olduğu bebeğe, kah ülkeyi terkedip giden insanların can pazarındaki hallerine...

Film boyu bolca ağlamak kolay. Bir nebze orada yaşamışsanız veyahut duymuşsanız ve bir nebze de insansanız her üç sahneden birinde ağlayabilirsiniz. Ve her üç sahneden birine sıkıştırılmış "Bu savaş çok yanlış" temalı repliklere gönülden inanır ama aslında olayın özünü anlamadan filmi izlersiniz. Çok üzülür, empati kurar, "Evet bu savaş yanlış" der ve salya sümük salondan ayrılır on dakika sonra da bu arınmanın/catharsisin verdiği rahatlıkla hayatınıza devam edersiniz.

İşte bu filmin yanlışı da bu noktada baş gösterir. Eyvallah, bir çok olayı olduğu gibi yansıtmış Kırmızıgül sinema perdesine. Zorunlu göçü, kardeş kavgasını ve daha nicelerini gösterip vah vah dedirtmiş bize. Ama bize bir sorgulama yaptırmadan bunları dedirtmesi belki de bu kadar popüler olmuşken bir çok kişiye bir şeyleri göstermenin en uygun olduğu zamanda bir kaçış olmuş. Mahsun Kırmızıgül kendi catharsis'ini yaşarken ve ben görevimi yaptım derken, halktan yana politik görünen bir filmle karşımıza çıkmış ama bilerek ya da bilmeyerek tam tersi bir politiklikte, tam tersi organlara hizmet eden bir film çekmiş. Bir çoğumuz da bunu izleyip, ağlamaktan fazla hiçbir şey yapmamışız.

Fatoş Güney işte bu noktada bir gerçeği kaçırdığının farkında mıdır bilmem? Yılmaz Güney'in filmleri insanların sorunlarını anlatırken bir yandan da sorgulatırdı bize olanları. Bir Yol filminde, bir Sürü filminde veyahut Umut filminde biz sadece izleyip ağlamaz, üzülmez "Ulan bir dur" derdik. Bu filmdeyse bir dur demeye vakit bulamadan ağlıyoruz sadece. Catharsis denen şey bu olsa gerek. Günahlarımızdan arınıyor, kiliseden çıkıyor ve yeni günahlar işlemeye devam ediyoruz bu filmden sonra. Çünkü daha on dakika önce bolca ağlayıp günah çıkardık o insanlar adına. Gerçeklerse yeni günahlarımızda yaşıyor...

Etme - Mevlana Celaleddin Rumi

2009-03-14T13:38:00.000+02:00

Son zamanlarda sıkça dinlediğim bir şiir. Yılmaz ERDOĞAN'ın seslendirmesi ayrı bir güzel. Taksim Trio, Yılmaz ERDOĞAN ve Mevlana Celaleddin Rumi bir arada. Dinlemesi bu kadar güzel olan başka bir şiir yok son zamanlarda.

Mevlana - Etme from JunkChorn on Vimeo.

Şiirin daha geniş kapsamlı hali ise aşağıdaki şekildedir:

..........................

duydum ki bizi bırakmaya azmediyorsun, etme.
başka bir yar, başka bir dosta meylediyorsun, etme.

sen yadeller dünyasında ne arıyorsun yabancı?
hangi hasta gönüllüyü kastediyorsun, etme.

çalma bizi, bizden bizi, gitme o ellere doğru
çalınmış başkalarına nazar ediyorsun, etme.

ey ay, felek harab olmuş, altüst olmuş senin için
bizi öyle harab, öyle altüst ediyorsun, etme.

ey, makamı var ve yokun üzerinde olan kişi
sen varlık sahasını öyle terk ediyorsun, etme.

sen yüz çevirecek olsan, ay kapkara olur gamdan
ayın da evini yıkmayı kastediyorsun, etme.

bizim dudağımız kurur sen kuruyacak olsan
gözlerimizi öyle yaş dolu ediyorsun, etme.

aşıklarla basa çıkacak gücün yoksa eğer
aşka öyleyse ne diye hayret ediyorsun, etme.

ey, cennetin cehennemin elinde oldugu kişi
bize cenneti öyle cehennem ediyorsun, etme.

şekerliğinin içinde zehir zarar vermez bize
o zehiri o şekerle sen bir ediyorsun, etme.

bizi sevindiriyorsun, huzurumuz kaçar öyle
huzurumu bozuyorsun, sen mahvediyorsun, etme.

harama bulaşan gözüm, güzelliğinin hırsızı
ey hırsızlığa da değen hırsızlık ediyorsun, etme.

isyan et ey arkadaşım, söz söyleyecek an değil
aşkın baygınlığıyla ne meşk ediyorsun, etme.
............................

Türk Sinemasından Ütopik İzler (Issız Adam ve Recep İvedik)

2009-03-04T23:02:00.000+02:00

Son dönem Türk Sinemasını bazen kendi isteğimle bazen de ortama ayak uydurmak adına takip ediyorum. Bu profil dahilinde yukarıda da ismini verdiğim iki filmi izlemiş bulunuyorum. Filmlerin iyiliği ya kötülüğüne değinmeyeceğim, çok fazla eleştirildiler, çok fazla sevildiler, çok fazla yerin dibine batırıldılar. Bu açılardan yorumlamak için çok geç çünkü bu konuda herkes bir şeyler söyledi söylemeye devam ediyor...

Ama bir şey var ki dikkatimi çeken bu iki filmde özellikle genç kitle olarak adlandırılacak 18 yaşından başlayıp 25 yaşına kadar olan kitle üstünde bir etki yarattılar. Bir bakınız çevremiz "Issız Adam"larla doldu. Sevemiyorum tripleri, her gece biriyle yatıp kalkarım havaları sardı milleti. Ulan daha dün değilmiydin sen "Abi şu kızın aşkından geberiyorum!" demek istersin ama artık çok geç. Hepsi çoktan bir filmin içine hapsolmuşlar yaşıyorlar.

Sonra bir bakarsın biri birinin ensesine bir tane indirip ve patlatır repliği:

"Gonuşma layn!"

Saç sakal birbirine girmişse ve karakterimiz biraz da fiziki bakımdan Recep İvedik'i andırıyorsa bittik. O adam artık bir süreliğine Recep İvedik'tir.

Uzun uzun incelenmesi gereken bir konu bir bakımdan bir bakımdan salla gitsin. Ama gene de bu ütopik iki tipin hatta anti ütopik iki tipin birileri tarafından gerçeğe dönüştürülmesi heyecan verici sayılır. Yani bir çok ütopyayı da gerçek yapabiliriz demek ki bu ikiliyi gerçek yaptıktan sonra. (Fazla iyimserim evet)

Sevgiler Selamlar...

Erkek Egemen Korku Kültürü = Pornografik Korku

2009-02-28T11:18:00.001+02:00

Dün Gece sıkıntı içinde ucuz bir şeyler izlemek için bilgisayarımın arşiv kısmına göz atıyordum. Arşivimde her türlü filmi bulabilirim, zira herhangi biri bende filmler var dediği anda ne olursan ol gel mantığıyla biriktiriyorum.İşte bazen bunların arasından seçip izlediklerimde oluyor.

Pathology yani Türkiye'deki ismiyle Kadavra'da bunlardan biri oldu dün gece. Filmi izlemeyi seçme nedenlerim belliydi

1. Korku Gerilim tarzında bir şey düşündürtmeden izleten, tek dersi senin ona verdiğin iki saati geçirmeni sağlamak olan bir film izlemek istiyordum.
2. Kadrosu gençti. Bu da demekti ki bir teen slasher beni bekliyordu ve teen slashler'lar oldukça garip ama aynı zamanda izlenirliği yüksek filmler olurlar.
3. Kadrosunda Heroes'un efendi oğlanı Milo Ventigmilia ve bu sene House'da izlediğim (Hoş önceleri Scrubs filan başka dizilerde de oynamış) Micheal Weston vardı.
4. Başroldeki hatun oldukça çekiciydi evet!

Şimdi bunları göz önüne alarak filme iki saatimi ayırdım. Tatmin oldum mu? Hayır. Neden mi? Bir kere bir an bile korkamadım ya da gerilmedim. Fazlaca bulamaç edilmiş senaryosunun içine sıkıştırılmış ölü bedenler ve organlar beni hiç mi hiç korkutmadı ve iğrendirmedi. Hatta yanı sıra acıktığım için bir şeyler atıştırdım.

Ama bir şeylerden de iğrendim: Bu filmi çekenler biliyorlar ki izleyici kitlerleri 16 - 18 yaş aralığında dünyalari seks çevresine kurulmuş kardeşlerimiz. Ve ne yapmışlar filmin yarısında parçalanmış beden ve organlar göstermeyi, diğer yarısındaysa tertemiz hatun vücutları göstermeyi tercih etmişler. Ha bir de onlar kadar temiz Milo'nun arka kısmını da gördük sağolsun. Filmin yönetmeni bir erkek. Hoş kadın olsa da değişmezdi ama filmdeki uçarı tipler birbirlerini düzen arkadaşlar ve birbirleriyle öpüşen kadınlardan ibaret. O kadar pisliksiniz bir erkek de diğerini düzse ya demeden geçemedim. Ama yok! Orada ilgi azalır filme. Biliyorlar çekecekleri izleyicileri bol bol göğüs ve porno filmlerini aratmayan fetiş sahneleriyle açık açık kadın istismarı yapıyorlar.

Neyse efendim. Demek ki neymiş? Bazen Teen Slasher'larda can sıkıcı olabilirlermiş. Benim izlerken canım sıkıldı, izledikten sonra da canım sıkıldı. Bu aralar canım sıkkın ondan da olabilir ama ne filmler gördüm can sıkıntımı on dakkada kaybeden. Bu onlardan değildi.

Ne De Güzel Kötüsün Sen Sylar!

2009-02-21T23:34:00.002+02:00

Son zamanlarda (dönem arası tatilinde) boş vakit bollu ğundan Heroes'u tekrar izlemeye başladım. 2. Sezonun o inanılmaz boğuculuğuyla bırakma kararı verip kötü açılan 3. sezonla kararımı kesinleştirmiştim aslında ama vakit bol olunca izledim 3. sezonu.

Biraz daha düzelmiş gibi geldi gözüme dizi. Lakin çıktıkları yerdeler mi merak içindeyim. Yani bu dizi başlarken newyork patlayacaktı, derken dünya patlar oldu, derken x-men'e bağladılar. To be continued olsa da aslında bu dizi arada bir devam etmeyi bırakıp yeni baştan bir konuya sarıyor. Ama her şey bir yana tek bir şey bu dizide istikrarlı ilerliyor. SYLAR!

Diziinin baş kötüsü, en kötüsü Sylar gerek hikayesinin ilginç oluşundan, gerekse dizinin baş karakteri olan ve iyilikten ölecek olan Peter Petrelli'nin salak oluşundan ve sonunda bunu da yapıp güzelim güçlerini bok yoluna ittiğinden dizinin yeni başrolü olmaya aday duruyor. Bir dönem iyi olma yoluna giren (Ki gelecekte iyiydi bakalım gene iyi olacak mı?) sonrasında ben böyle güzelim diyen Sylar her bakımdan dizinin en güzel karakteri. Merak edilen bir geçmişi, kendi içinde stabil ama sürekli çatışmalar içindeki karakteri ve önlenemez gücüyle bir anti-kahraman Sylar ve bana kalırsa Heroes'u artık izlemenin tek nedeni olabilir. İyi de oynuyor.

Gelelim kısa kısa bir kaç noktaya. Ulan bu Peter geçen sene bir sevgili yaptı sonra onu kaybetti, onu kurtarmak için yollara düştü kızı unuttu. Bizim Hiro geçmişe gitti geldi sonra güçlerini kaybetti. Bu dizide bir devamlılık sorunu var. Baktılar konu olmadı karakter ölüyor ya da başına bir iş geliyor. Böyle de gerçek hayatmış tadında simültane senaryo yazan bir ekibi var. Olsun varsın bütün abukluklarına rağmen izlemesi kolay ve zevkli bir dizi heroes. Dediğim gibi sırf Sylar için bile izlenebilir.

Neden mi yazdım bunları. Boş verin. Aklıma geldi, Sylar'ı övmek istedim diyelim. Gülelim eğlenelim...

Sancılı Bir Film: Güz Sancısı

2009-02-01T21:26:00.079+02:00

Tomris Giritlioğlu 2001 yılından beri bir film çekecekti ve adı Güz Sancısı'ydı. Yılmaz Karakoyunlu'nun (Ki Salkım Hanımın Taneleri de; yani Tomris Giritlioğlu'nun bir önceki filmi de gene aynı yazarın kitabından uyarlamaydu( O zamanlar başrollerinde Emre Kınay vardı. Sonra proje ertelendi, bir süre ortalardan kayboldu gitti. Biz de unuttuk. Halbuki ortalamaya vurursak iyi bir filmdi Salkım Hanım'ın Taneleri Türk sineması için.

Sonra yıllar geçti, Tomris Giritlioğlu ve dönem filmi sevdası dizilerde can buldu (Çemberimde Gül Oya, Hatırla Sevgili, Kara Yılan vesaire) Ve bir baktık yeniden ortaya çıkmış eski bir sevda: Güz Sancısı. Biz de bu merakla gittik ve izledik. Tıpkı Sinan Çetin'in sekiz yıllık filmi Romantik gibi çocukluk yıllarımızdan (Ergenlikten bile evvel yani) bir anıydı bu film.

Gittim ve izledim filmi bugün. İki arkadaşımlar. Umutlu bir andı o benim için. Fakat iki saate yakın süre sonundaysa bir hayal kırıklığıydı geriye kalan. Şimdi dönüp bakacağım filme ve bakalım neler bulacağım:

Bir Dönem Filmi maskesi altında Olmamış bir aşk filmi

Bir röpartajında Yılmaz Erdoğan'a şöyle bir soru gelmişti:

"Yazarak var olmaya çalışan birine neler tavsiye edersiniz?"

Yılmaz Erdoğan'ın cevabıysa şuydu:

"Bi kere bunun dunyanin en zor mesleği olduğunu bil eger yazının icadından beri yazılmış şeylere ekleyecek bir şeyin varsa muhakkak yaz yoksa bosver."

Bu sözün filmimizle ilgisi ne diye sorduysanız gelelim şimdi Güz Sancısı'na.

6-7 Eylül Olayları. Tarihten kara bir sayfa. Nazım Hikmet'in "Senin Ana rahmine düştüğün gün Milletimin en kara günüdür" dediği dönemin başbakanı Adnan Menderes'in ülkedeki gayrimüslümlere karşı düzenlediği bir komplonun hikayesidir. O günler çok da fazla bilinmez bir 12 Eylül ya da 12 Mart gibi. Ama son zamanlarda eskisinden daha çok bilinir olduğu da aşikar. İşte Yılmaz Karakoyunlu bu günleri anlatan bir kitap yazmış Güz Sancısı adında. Kitabı eleştirmek bana düşmez zira okumadım o yüzden kitabı direk bir kenara koyup devam edeceğim.

Ve madde madde yazarak özetleyeceğim:

1- Bir dönemi anlatmaya çalışan bir film Güz Sancısı. 6-7 Eylül olaylarında olanları anlattığını söyleyen bir film. Yılmaz Erdoğan'ın sözlerine uyan bir yazarlık buraya kadar her şey. Ama gelin görün ki 6-7 Eylül'ü kendine dönem seçmekten ileri gidemeyen ucuz ve bir o kadar da olmamış bir aşk hikayesi. Film boyunca 6 -7 Eylül olaylarını bekleyenlerdenseniz beklemeyin, çünkü 6 -7 Eylül filmi bitiren bir olaydan fazlası değil. Yani o ana kadar olanları herhangi bir döneme atın sonuna Maraş Katliamı'nı koyun gene aynı film olur gene aynı etkisizlikte olur. Yani yazının icadından beri yazılmamış bir şeyin yazının icadından beri sürekli yazılmış bir hikayeye yenilişinin hikayesinden ilerisi değil bu.

2 - Söylemek istediği bir şeyler gibi görünen ama toplamda hiçbir şey söylemeyen bir senaryonun filmi Güz Sancısı. Hatırla Sevgili tadında dipnotlarla dolu ama o dipnotlar olayla bağlantı kurmaktan çok uzakta.

3 - Beren Saat'i baş rol oyuncusu edinmiş bir film Güz Sancısı. Tamam bu kadın güzel, ben de beğeniyorum ama oynayamıyor. Bu filmde gene daha iyiydi ama bu sefer de rum yapmışlar kızcağızı ne dediği anlaşılmaz olmuş. Filmi izlemek kadar eziyet ediciydi Beren Saat'in konuştuğu sahneler.

4 - Akmayan bir film Güz Sancısı. Olay yokluğunda ilerlemeye çalışıyor. Büyük görünen Çatışmalar bile kendisiyle çatışmaktan ileri gidemiyor.

5 - 6 -7 Eylül'ü bir piyesten daha fazla yansıtamayan bir film Güz Sancısı. Tüm o sahnelerde olmadık bir şeyler vardı. Tüm olay yağmadan ileri gitmiyor, tüm yağmalar da sanki oraya önceden konmuşum der gibi duruyordu.

6 - Kötü yönetilmiş bir film 6 -7 Eylül. Tamam zor sahnelere sahip ama bu kadar da duyarsız ve olmamış çekilemezdi o yağma sahneleri.

7 - Kısacası amacına ulaşamamış, ulaşmak için de çok bir şey yapmamış bir film Güz Sancısı. İzlemesi de zor, izledikten sonra hiçbir şey anlatmamış olduğunu görmesi de zor olan bir film.

Tomris Giritlioğlu belki iyi bir yönetmendir, iyi niyetli de sayalım hadi kendisini ama bu film 6 -7 Eylül olayları nasıl bir kara lekeyse tarihte tıpkı onun gibi bir kara leke yönetmenin filmografisinde. Sancılı bir film yani.

Nerde Kalmıştık?

2009-01-31T19:50:00.031+02:00

Uzun bir süre olmuş yazmayı bırakalı buraya. Geri dönüp baktığımda aslında neden bıraktığımı bile hatırlamıyorum yazmayı. Saatlerini şaşırmış bir süre zarfı içinde oldu her şey. "Okuluna öncelik ver" derler ya ebeveynler. Sanırım onları dinlemenin garip hazzıyla aldattım yazı yazma zevkimi ve uzun süreli okul maratonumu çok kısa bir süre önce bitirdim.

Geri dönüp baktığımdaysa web browserlarımın geçmişinde terkedilmenin acısı boğazına bir cookie gibi oturmuş VİRANBAĞ POSTASI'nı buldum. Dedim ki yazmalı tekrardan... Serkisof ne der bilemem bu geri dönüşe. Benden daha önce terk etmiş biri olarak gelir ve projemizin devamında yerini alır diye umuyorum. Belki değişikliklere de gideriz;.bilemedim... Şimdilik kaldığım yerden devam etmek zevk veriyor yarım kalmış bir sevgiliyi hiçbir şeyi unutmadan kaldığı yerden sevmek gibi. Bu sefer yazmayı bırakmamak dileğiyle tekrardan başlayalım...

Bu kadar cümleyi bir çırpıda yazdıktan sonra malum soruyu sorma zamanı geldi: Nerde Kalmıştık?

Nereden Geldik Nereye Gidiyoruz...

2008-11-05T18:52:00.001+02:00

Çoook uzun ve yorucu bir haftanın ortasında boş bir vakit bulmanın sevinciyle açtım blogumu bugün. Tam bir haftadır ödevler, juriler, tasarımlar kafamda ve bilgisayar ekranımı kaplayan AutoCAD'in siyah ve soğuk ekranında dalgalanıp durdu. Bu süre zarfında neler neler oldu?

Bir kere "Mustafa" filmi ve Can Dündar uluSAĞcıların yeni hedefi oldu. Verdiler veriştirdiler adama bir haftadır. Mesela Yılmaz Özdil. O satır başında gines rekorlar kitabına girebilecek yazı stiliyle yazmış gene. Bekir Çoşkun eksik kalır mı... O da yazmış. Durdurmıyoruz devam ediyorlar. Bu arada Can DÜNDAR'ı da "Mustafa" adlı filmini de savunmuyorum. İzlersem bir tek müzikleri için izlerim (Goran Bregovic) onu da izler miyim bilmiyorum. Bu süre zarfında Nuri Bilge'nin yalnız ve güzel ülkesi Üç Maymun'u genellikle onun filmlerine yaptığı gibi yalnız bıraktı. Testere'nin bitmek bilmeyen serisi devam etti. Daha bir kanlı diyorlar. Üçüncü filminde uyuduğumu hatırlıyorum, dördüncüsünü zoraki izledim ZEVK ALAMADIM.

Duydum ki Okan Bayülgen Cem Yılmaz'a herkesle yarışma demiş. Çok iyi düşünmüş! Son zamanlarda Cem Yılmaz'a Yılmaz Erdoğan'a övgüler arka arkaya geliyor bu Okan Bayülgen'de. Bir garipleşti... Ama hala sempatik değil bana kalırsa, fazla YAPMACIK...

O değil de Barack Obama Amerika'ya başkan oldu, ilk Siyahi Başkan Amerika'yı hoş buldu. Hoş bir şeyler değişecek ama beklenen gene de olmayacak. Atv habercilik başarısı adı altında kendini Kenya'ya atmış adamın babaannesiyle sohbet etmiş. İşte Habercilik... Göreceğiz neler olacak... Tek üzücü olay artık Bush'u Zinger'dan düşerken, çubuk krakerle boğulurken göremeyeceğiz. Özleyeceğiz...

Tayyip Erdoğan'ın Doğu Anadolu gezisi ortalığı karıştırdı. Bu süre zarfında Doğal Gaz'a zam geldi, DTP eylemini pompalıyla basan vatan severler etrafı kaplası, Erdoğan pompalılı vatanperveri haklı buldu. TBMM'de mahalle kavgası çıktı sonra, Bunları aldırmayan Batman ilimiz Batman (Yarasa Adam) dava açtı isim hakkı açısından. Güler misin ağlar mısın...

Bu akşam Arsenal Fenerbahçe'yi ağırlıyor. Korkulan mı olacak, mucize mi gerçekleşecek her şey belli olacak.

Fotospor ile Fotogol diye iki gazete varmış. Büfeci sağolsun standın önüne koyuyor. Bir haftadır Ronaldo Galatasaray ilişkisi üstüne uydurmadıkları kalmadı. Her geçtiğimde büfede gözüm takılıyor, sarı kırmızı kafam kadar puntolu RONALDO yazısı. Bugünki bombaları Ronaldo'nun yarısı iki Baros eder. Çok iyi düşünmüşler... İşte Atv görmeli, gazetecilik budur...

Hülasa daha neler oldu neler. Ama şimdilik benden bu kadar. Film izleyeceğim. Belki sonra onla ilgili bir şeyler karalarım ey okur... Sonra görüşmek dileğiyle...

Fotoğraf'ın Dili

2008-11-03T00:43:00.000+02:00

ALLAH - Ara Güler

Tercümenin En 'Ekşi'si

2008-11-01T20:55:00.000+02:00

Eğer siz de dizi takip ediyorsanız ve takip ettiğiniz dizi Lost, Heroes, Prison Break gibi popülaritesi en yüksek olanlardan değilse alt yazı bulma sorununu hep yaşarsınız. Mesela House MD ve zaman zaman Supernatural'i bu yüzden inglizce altyazılarıyla yarım yamalak anlayarak izlemek zorunda kalıyordum. Bir süre önce Ekşi Sözlük'ün gözü pek bir kaç yazarı çevrilemesi uzun süren bu dizilere el attı ve benim gibi dizi izlerlere büyük yardımları dokundu. Özellikle House MD'nin neredeyse bir hafta gecikmeli gelen alt yazılarına en geç bir gün sonra ulaşarak dizimi rahat rahat izliyorum. Eğer sizin de haberiniz yoksa diye buradan da ekşi tercüme'yi duyurmak istedim. Alttaki adres yardımıyla ya da ekşi sözlük üzerinden dizilerin başlıkları aracılığıyla alt yazılara ve alt yazı linklerine ulaşabilirsiniz...

Siteye gitmek için bu linki tıklayınız ...

Geçmiş Zaman Olur ki

2008-11-01T13:17:00.002+02:00

Ekim 2007 tarihindeyiz. Türkiye'yi bir militarizm hevesi sarmış ki sorma gitsin... Herkesi bir askerlik merakı sarmışken Ebru Gündeş adlı tuzu kuru abla "İnşallah Allah bana da bir oğul verir anlı şanlı askere yollarım" diye atıp tutarken, Tansu Çiller'in oğlu yanı başında askerlik yapalı bilmem kaç yıl olmuşken Milli Takım resmi bir davettedir. Hakan Şükür (Kaptan) davet sırasında Başbakan'a yanaşır. Arkasında destekçisi Tümer Metin ve Arda Turan (Genç çocuk gaz tabi) ile "Bizler gönüllü asker olmak istiyoruz" derler. Tayyip Erdoğan böyle ayak üstü konuşulmaz der bu muhabbetde gazetelere böyle yansır... Zaman geçer Devre arası olur... Tümer Metin askere gitmemek için Yunanistan'ın yolunu tutar orada Larissa'da oynar yarım dönem... Sonra bir yasa çıkar askerlik yaşı futbolcular için büyütülür Tümer Metin geri döner...

Bir Alıntı

2008-10-30T20:50:00.000+02:00

Genelde alıntı yapmak çok da istediğim bir şey değildir. Hele ki başka bir yerde yazılmış yazının tamamını alıntılamak çok da huyum değildir. Bugün şans eseri az önce ekşi sözlükte bir başlık altında rastladım Perihan Mağden'in yazısına. Perihan Mağden'i ortalmaya vurursak köşe yazarları arasında takip edilmeye değer buluyorum. Bazen biraz fazla zorlasa da genel de okunur. Bugün de enteresan bir yazı yazmış. Burada yayınlamak istedim.

Kovuldunuz!

Bu mısraları, içim kan doğrayarak yazıyorum.
Zira salı günü yazıyor olsaydım Cumhuriyet Bayramı’nızı kutlayabilecektim günü gününe. Anı anına. Şimdi yalnızca Geçmiş Cumhuriyet bayramınızı kutlayabiliyorum. Maalesef.
Hoş, siz Cumhuriyet Bayramı kutlamaktan bir haller olanlar; koşmuşsunuzdur General Evladı Tolga Örnek’in ‘Devrim Arabaları’na. MİT Görevlisi Evladı Can Dündar’ın ‘Mustafa’sına.
Bu bayram, sanatsal/sinemasal: yapıcılarını finansal olarak DA gönendirecek bir Cumhuriyet Bayramı oldu. Olacak yani.
Can Dündar, mesela, Cumhuriyetin İçli Böreği olarak Susurluk’tan aldığı/duyduğu heyecanı, Ergenekon için duyamıyormuş. Hayret! Böylesi 1 araştırmacı dolgusalcı! Neden acaba?
E; işin içinde yüksekyüksek generallerimiz olduğu için mi? 1 Numara hâlâ ortaya çıkarılmadığı, bir başka (daha alçak) general Rusya’ya tüymüş olduğu için mi?
Genelkurmay, tarihçilerimize dahi açmaya kıyamadığı arşivlerini Müthiş Dolgusal AraştırmaElemanımız Can Dündar için açı açıvermiş: Ki, o da ‘Mustafa’ isimli, ay pek bi ‘controversial’, Mustafa Kemal’in insani yanlarını pek bir ortaya çıkartan filmini, Genelkurmayımız’ın DA cömert katılımlarıyla ortaya koyuversin diye.
Artık gelsin okul gezileri Bu Film’e; gitsin Gülben Ergen’in lastik (ve fakat armalı) çizmeleriyle katkılandırdığı Dolmabahçe’de galalar!
İş Bankası’nın Çocuk Mustafamız cömertçe kızkardeşi Makbule’yle karga kovalayan reklamlarına bakıyorum filan: Bizim Kemalizm’de olsun, Mustafa Kemal tapıcılığında olsun EKSİĞİMİZ Mİ VAR?
AK Parti’nin yüzde 48 oyuna bakıp (aslında bakmaz öyle oranlara Darbeseviciler/Ergenekonkafalar) BÖYLE bir eksiğimiz olduğunu düşünüyorsanız, Bu Oranı, Kemalizm Fazlamız’a borçlu olduğumuza dair kanaatimi yinelemek ve yenilemek durumundayım. Sn. Taştankafalar.
Ama asıl tahammülfersa bulduğum hakikat, Fanatik (ve sakatlanmış) Kemalistler’in yazılarımı okumaktaki yapışkan inadı.Dır.
BU GAZETE DAHİ sizin meşrebinize feci cuk oturan/sade suya tirit yazılarına her gün daha da sulusunu: daha da boşşşunu ekleyebilme becerisiyle gözlerimi sulandıran, nice nice nice yazardan, Genelkurmay’ın Adanmış Kalemlerinden vesaire geçilmezken-
Okumayıverin yazılarımı!
Vakit okuyor musunuz? Taraf okuyor musunuz? DTP’nin metinle-rini(haberlerde okunup taraflıca gazlanmazsa) okuyor musunuz?
Ekstrem bulduğunuz, delirtici bulduğunuz, sinirinizden kudurtucu bulduğunuz ONCA şeyi okumuyorsunuz da niye illa billa/kafanıza silah dayamışım gibi+üstelik Türkçemi anlamadan/takip edemeden zorlanarak/üfleyip püfleyerek benim yazılarımı mecburen mecburiyetten okuyorsunuz?
Anarşist org mudur, anarşist com mudur Türk gençliğinin bi sitesi varmış. Sitede Can Dündar yazıları alıntılanıyormuş.
Bu siteyi keşfeden arkadaşım “Düşün: burası anarşistlerin sitesinde Can Dündar’ın takdir edildiği bir ülke!” diye vecizledi ortamı/ortalamayı.
‘Anarşistlerin’ beğendiği yazarın Can Dündar olduğu/olabildiği bir ortamda/ortalamada harbiden ipindirik Türkçelemeleriyle kıt kanaat muhayyileleriyle yorum döşenebilmek/kimlik sahibi illüzyonuna kapılabilmek için ısrar muhabbet benim yazılarımı okuyan Fanatik Kastankafalar’a tahammülüm yok! Yettiniz gayri.
Başka kapıya!
Türk Medyalaması sizin (olmayı) arzu ettiğiniz kapılardan geçilmiyor.
Bu İçiBoşAmcalar’ın HisterikKemalistTeyzeler’in yazdığı yazılardan içilmiyor. Ve fakat sizin, YÖK Gençliği’nin içmesi gereken sular: tammm da budur! (İç iç kudur.)
Madem kendini (ve üstelik) ‘anarşist’ diye konumlayanlar Can Dündar Fan’i oluyorlar/olabiliyorlar Bu Dallama Okumalar Diyarı’nda.
Bu ‘Yanlış Etiketlemeler Sanayi A.Ş.’de, BU her şeyin ismini/cismini yanlış tariflerden yola çıkarak kabartma üstatlarından oluşan Doyumsuz Münazaracılık Ortamlaması’nda-
Yoksa tahammülünüz: yazılarıma, görüşlerime, kanaatlerime YAZILARIMI OKUMAYACAKSIN: bu kadar basit!
Bi kere yazdıklarımı harbiden anlamıyorsun.
Kafan basmıyor.
Yök Evladı YÖK’sün: ‘Çocuk Kalbi’ni okuyup okumadığın, okuduysan ondan NE anladığın şüpheli.
Doğru zamanda hiçbir doğru eserle karşılaşmamış, karşılaştırılmamışsın. (Ve bundan kıvançlısın: Atatürkçülük NEYİNE yetmez ki?)
Ama bi AysunKayacıGüveni’yle:
işte şu felan üniversitede hırthuzur mastırı kastırı yapıyorum, ağzım ne biçim laf yapar, yapmadığı zamanlarda özel olarak şişirttiğim dudarlarım var; SunaVıdıvıdılama’dan NE eksiğim var?
Onun Harvard’dan ‘NONComprehension Sertifikası’ milliyetçihezeyanlarıylaidealTürkKızı imitasyonları varsa, benim de var!
Ben de bir NevvalSevindi’yim. AysunKayacı’yım. HülyaKanaatyapar’ım. SunaVıdıvıdıcı’yım- diyorsan: Ki, diyorsun-
Erkek muadilin olarak: 1 Can Dündar ağbinin duyargalılığını,
Yiğit Bulut ağbinin ‘Kaptırmam bu milletin kapitalini: a-ha sana
şizoid tablo!” milliyetperver (sözümona) ekonomiden çakarlığını görüyorsan, ‘kaliteli’ Haluk Şahin’in ‘Kibarfaşist’ yazılarında TAM DA aradıklarını buluyorsan-
Bacım, evladım: DAHA ne modelde kovayım köşemden seni?
BU YAZAR okurları arasında zekâengelli+okumaözürlü+darbese-vicileri GÖRMEK İSTEMİYOR.
Başka kapıya! Sizin gibilere uygun Kapı’dan ve saplarından bol başka bi şey yok bu ortalamada.
Döndüre döndüre anlattım:
Anladın diil mi?

Alıntı yaptığım adrese de buradan ulaşabilirsiniz.

2 Fotoğraf Arasındaki Fark

2008-10-29T22:57:00.002+02:00

Yılmaz Güney. 1 Nisan 1937 Adana doğumlu Yönetmen. (Aslen Diyarbakır'dan göç ettiği de hafızamın bir yerlerinde yer edinmiş) Kimine göre Türkiye'nin Hala En büyük Yönetmeni, kimine göre bayrağı Nuri Bilge Ceylan'a devretti. 1981 yılında hapisten yönettiği Yol filmiyle 1982 yılında Cannes film festivali büyük ödülüne layık görülmüş ilk Altın Palmiye ödüllü Türk Yönetmeni. Bu fotoğraf da o yıldan Cannes'dan bir fotoğraf. Ödül alırken... Sürgün hayatı yaşadığı Fransa'da ölümünden iki yıl öncesine ait bir fotoğraf bu. Kendi ülkesinde filmleri yasaklanan, aldığı ödüller son anda Juri üyelerine yukarılardan gelen baskılarla değiştirilen ve değeri ancak ölümünün üzerinden çok seneler geçtikten sonra anlaşılan Yılmaz Güney'in mutlu ama yalnızlık dolu fotoğrafı bu.

Nuri Bilge Ceylan. 1 Ocak 1959 İstanbul doğumlu Yönetmen. Kimilerine göre Yılmaz Güney'in tahtının yeni sahibi kimilerine göre yeni dönem sinemamızın en büyüğü... 2002 yılında çektiği Uzak filmiyle 2003 yılında Cannes film festivali büyük ödülüne layık görüldüğü ödül töreninde ödülünü yıllarca Fransa'da sürgün hayatı yaşayan Yılmaz Güney'e adamıştı. Sonraki filmi İklimler ile Cannes'da Fibresci'yi ve son filmi Üç Maymun ile de en iyi yönetmen ödülünü aldı. Festival sonundaki Yalnız ve Güzel Ülkem sözleriyle tanıyan tanımayan herkes için bir çeşit ulusal kahraman oldu Nuri Bilge Ceylan. Ve bu filmi de bazı eleştirmenler tarafından Yılmaz Güney'in Altın Koza da ödüle layık görülüp; ödülü belirli kişiler tarafından alması engellenmiş filmi Baba'ya benzetildi. Ama Nuri Bilge Ceylan; bu filminde ne kadar siyaset var olsa da siyasetle çok iç içe olmadığını bir çok kez vurgulamıştı röportajlarında. Bu fotoğrafı ise kahraman ilan edildiği Yalnız ve Güzel Ülkesi adına ödül aldığı Cannes film festivalinden. Yüzündeki mutluluk onun yalnızlıktan çok uzakta olduğunu gösteriyor. Bir gün sonra da ülkenin büyükleri onu arayıp tebrik ediyor ve sözlerini bazı kişiler politik söylemlerinde kullanıyor...

Dizi Dizi 11ler...

2008-10-28T21:18:00.002+02:00

Gregory House (Takımın Beyni)

Bu yaz o kadar çok boş vaktim vardı ki o sıralar Ntv Football Manager (Diğer adıyla football tycoon) oyununa sarmıştım. O sırada oynayan her arkadaşım oyundaki Türkiye Ligindeki topçulardan türetilmiş manasız futbolcu isimlerini (Ercoln diye bir isim görmüşlüğüm var mesela benim) kendilerine göre düzeltiyorlardı. Ben de ne yapayım diye isimleri düşünürken o sıralar izlediğim yabancı dizilerin oyuncuları geldi aklıma. Dur bakalım dedim, bir takım kurarsak bunlardan nasıl olur. İşte ortaya şöyle bir sonuç çıkıverdi...

Sistem olarak 4 - 4 - 2 klasik sistemiyle oynuyordum bu arada...

Kaleci: Hugo Reyes/Hurley (Lost): Bizim mahalle maçlarından bir alışkanlıktır bu. Kim ki en şişkodur efendim o adam ya defansta takılır (Takımın iyi bir kalecisi varsa eğer) ya da kaleye geçer paşa paşa gollerin yer. Ben de bu küçüklükten kalma ilkel duygularla bizim kilolu Hurley'i kaleye koydum.

Sağ Bek: Dexter Morgan (Dexter): Sürekli kimliğini gizleme sürecin de oluşuyla savunma yönü gelişmiş bir kardeşimiz olan Dexter aynı zaman da ani cinayetler yani ani goller atabilir diye sağ kanatımın vazgeçilmezi olmuştur.

Stoper: Mr Eko (Lost) Özellikleri açısında hiç bakmadım olaya. Kendisi hem kalıplı hem de renk olarak siyahi bir arkadaş. Gelen adamların gözü korkar diye düşündüm. Ayrıca kodumu oturtan da bi' abimiz kendisi...

Stoper: John Locke (Lost) Buraya gelme sebebi sadece Mr Eko'dur. Kendisine olan saygısı ve uyumu göz önüne alınarak defansta Mr. Eko'nun ekürisi olmuştur. Ayrıca ara sıra fena çıkışlar yapar o kel kafasıyla golü de koklar John Locke

Sol Bek: Sayid Jarrah (Lost): O kadar Amerika saldırısına direndi iki rakibe mi direnmez mantığıyla bu mevkiyi verdim ona. Arada istemediğim uygulamalarla top aldığı da oluyor rakipten ama değer Sayid'e...

Sağ Kanat: Dean Winchester (Supernatural): Kendisi oldukça hareketli ve hırçındır. Atağa çıkar, iyi savunma yapar ruhları kovar gibi rakibi kovar. Ayrıca karşı kanadında da çok bi' yakını kardeşi vardır.

Sol Kanat: Sam Winchester (Supernatural): Abisi gibi çok ani değişikliklere sahip olmasa da kontrollü oynar, Şeytan vergisi güçleriyle ara sıra atılmazı atar (Bu özelliğiyle Trabzon karşısındaki Arda gibidir)

Orta İkili (Takımın Beyinleri)

1) Benjamin Lünus (Lost): Takımdaki her oyuncuya sözünü dinletmesi bir yana hep bir planı vardır. Olunmazı oldurtur maçta on sıfır geride bile olsalar takımı alıp sahadan bir anda kaybolur maç tatil edilir. Çok enteresan bir adamdır çoook...

2) Dr. Gregory House (House MD.): Bir destandır Gregory House. Rakibi çözer zayıf noktalarını ne eder bulur ve rakibin üstüne takımını yollar. Pasları öyle müthiş yerlere gider ki takımını ölümden döndürür. Ama biraz uyumsuzdur maçın ortasında çekip gidebilir. Yıldız kaprisidir, dayanmak gerekir.

İleri İkili (Gol Silahlarım)

1) Micheal Scolfield (Prison Break): Adam hapishaneden çıkacak delik bulmuş topu sokacak deliği de elbet bulur mantığıyla vazgeçilmez forvetimdir.

2) Peter Petrelli (Heroes): Bazen tam bir yetenek özürlü olsa da parladı mı fena parlar. Topa Hagi misali falso verip kaleye sokar. Ama devamlılığı yoktur, bu yüzden yedeğinde hırçın golcüm Sawyer hep bekler...

Yedek ekibim de hiç fena değildi...

Takımın Beyni olarak yedek kadromda biraz duygusal takılsa da etkili bir silah olarak Jack Shepard (Lost) ve gizli işlerin adamı Rober Hawkins (Jericho)...

Görev adamı olarak her yerde oynar mantığıyla yani joker olarak Jack Bauer (24)

Gol yollarında etkili ama biraz hırçın olan Sawyer (Lost) ve akıllı uslu ama çok yetenekli olmayan Jake Green (Jericho)

Defansta olası bir Mr Eko sakatlanmasına karşı Lincoln Burrows (Prison Break)

Ve kaleci olarak da zamanı bile durduran Hiro Nakamura (Heroes)

Vallahi şimdilerde bıraktım takmımı ama görünce kadroyu bir halı saha maçı yapmak geçti içimden. Bir kaç eklemeyle iki takımı tamamlar baklavasına güzel bir maç döndürebilirmişiz...

Yedek Forvet: Jake Green

Kilitler Kalktı...

2008-10-28T20:51:00.000+02:00

Bir süre önce Blogger'a gelen yasaktan artık herkes haberdar. Benim başıma bir yazının ortasında gelmiş olan bu yasak beklediğimden kısa sürdü açıkçası. Çoktan bu işten çıkma çalışmalarına da başlamıştık açıkçası. Neyse sonuç olarak diğer hazırlıkları bir kenara bırakıp adresimize döndük böylece. Kaldığımız yerden devam edeceğiz umarım Serkisof da güzellik uykusundan uyanıp başındaki işlerini halledip yazılarıyla siteye destek olacak yakında...

Çocuklar gibi şen bir gün oldu bugün ya haydi hayırlısı başımıza taş yağacak diye korkmuyor da değilim... Son not olarak Blogger'a yasak geldiği sırada yazdığım yazıyı da tamamlayıp düzenleyip yayına soktum bugün ilk iş olarak...

Kapattık Arkadaşım...

2008-10-26T12:38:00.000+02:00

Ne geçim sıkıntısından, ne de işten güçten kapattık. Bir garip internet yasağı geldi çattı bizim de elimizden dilimiz döndüğünce yazdığımız şeyleri aldı. İki gün kadar önce yüce mahkemelerimizden biri karar buyurmuş tez vakitte kapatıyoruz blogger'ı diye. Tam yeni bir yazının ortasındayken birden bağlantımız koptu siteylen. Olur dedik, bir internet sorunudur. Sonra yazarı olduğum siteye ekşi sözlüğe yazdık durumdan muzdarip başkaları var mı diye, bir öğrendik ki ferman padişahınmış blogger kapatılmış. Şimdi bugün zar zor da olsa yarım yamalak da olsa sitemiz açılınca bu yazıyı not düşmek istedim. Elbette bizi burada kapatsalar da biz kapanmayacağız sonuna kadar bir yerler bulup ulaşacağız. Belki bir gün sıkılıp bırakırdık ya buraya yazmayı artık sıkılmayacağız... Durmak yok yazmaya devam... Ehli keyif hareketlerle binlerce insanın özgür yazı platformunu bir sebebe bağlı kapatmak düşünce suçu değil de nedir diye sormak da gerek. Hangi mantıkla kapatıldığını bilmeden bir şeyleri kapatmak... Daha bir süre önce Wordpress'i altı ay kapattıklar, youtube'un anahtarı yalama olmuş bir açılıp bir kapanıyor... Geocities bir zamanlar türkiyede site yapanların en çok kullandığı siteydi adını unuttuk yasaklarla... Şimdi sıra blogger'da... Bakalım daha neler göreceğiz. Evet bir sayfayı kapattık belki burada ama bir yenisini açmak hiç de zor değil...

Metin Erksan'dan Bir Garip Film

2008-10-24T00:27:00.014+03:00

Filmin Dvd Kapağı

Metin Erksan... Bir yandan Susuz Yaz gibi Berlin Film Festivali ödüllü bir Türk Film klasiğinin yönetmeni, diğer yandan Türk işi Şeytan'ın yönetmeni (Ki kendisi bu konuda konuşmak dahi istemediği rivayet edilir). Bir yandan darbe döneminde olaylara neden olan komunist film damgası yiyen Yılanların Öcü'nün yönetmeni (Ki kendisi filmi yasaklanınca Cemal Gürsel'e filmi izletip filminin gösterimini sağlamıştır.) diğer yandan Aşık Veysel ile ilgili film çekmeye gittiği sırada Aşık Veysel'in görmediğini bilmeyecek kadar çocuk ve bunu rahat rahat söyleyecek kadar açık sözlü... Bugün burada bir yönetmenden çok onun kendisi kadar garip, kendisi kadar etkileyici bir filmini: "Sevmek Zamanı"nı anlatacağım sizlere...

Yıl 1965. Yani Metin Erksan bir sene önce Susuz Yaz'ı çekmiş durumda. Türk sinemasında Yeşilçam'ın o klasik etkisinin yüksek derecede aşk ve ihtiras dolu filmler çektirdiği Ayhan Işık'lı yani jönlü yıllar bunlar. Yönetmen sineması kavramı bizim ülkeye neredeyse girmemiş durumda. Diğer yandan 60 darbesinin sonrası Türk sinemasında yükselen ve içine Metin Erksan dahil Halit Refiğ gibi bir çok yönetmeni de alan Toplumsal Sinema dönemi de başlamak üzere. İşte böyle bir dönemde Metin Erksan bir film çekmiş. Adı Sevmek Zaman'ı. Başrollerinde Müşfik Kenter ile adı -en azından benim için- pek de duyulmamış Sema Özcan var. Buraya kadar her şey normal görünüyor. Ama filmin konusuna geçmeden önce filmin kendisinin kısa bir öyküsünü anlatmak sanırım iyi bir başlangıç olacak bu bir garip filmi anlatmak için.

Sevmek Zamanı filmi hiçbir zaman ticari gösterime girmemiş, sinemalarda kendine yer bulamamış bir film. Bir kaç kez TRT2 ve bir kaç kez de özel kanallarda gösterilme şansı bulmuş. Benim elimeyse şans eseri karıştırdığım bir ucuz VCD standında geçti. Gerçekten de filmin VCD'sinin arkasında da yazan bu "hiçbir zaman ticari gösterime girmemiş bir çeşit kült film" ifadesi beni etkileyince filmi aldım ve izledim. Ve anladım ki bu film neden gösterime girmemiş ya da neden hakettiği ilgiyi görmemiş.

Gelelim artık filmimize filmimizin konusuna. Filmin konusu Fars edebiyatında örneklerine rastladığımız bir "surete aşık olma" hikayesinin beyaz perdeye yansımış hali. Boyacılık yaparak geçinen Halil (Müşfik Kenter) yaşlı ustasıyla birlikte çalışmaya gittiği bir köşkte gördüğü fotoğrafa aşık olur ve fotoğraftaki kadını görmek için sık sık gizlice bu yazlık köşke girer ve fotoğrafın başında vaktini geçirir. Fakat bir bahar günü arkadaşlarıyla köşke bir ziyaretçi fotoğrafın asıl sahibi kız Meral (Sema Özcan) çıkagelir. Halil'in bu olağanüstü aşkına aşık olan Meral Halil'le birlikte olmak istese de Halil fotoğraf ile arasına Meral'i sokmak istemez...

Bu hikaye belki de Türk sinemasında eşine fazlaca rastlamadığımız bir hikaye evet. Oldukça başarılı, şiirsel bu hikayeye görsel olarak da doyurucu ve müthiş şiirsel sahneler eşlik ediyor. Bazen izlediğiniz şeyi Tarkovsky ya da Antonioni filmlerinden bir sahne sanmak bile mümkün oluyor. Gerçekten bu yönüyle Türk Sineması adına eşsiz bir film Sevmek Zaman'ı. Belki sadece bu yönlere sahip olsaydı Susuz Yaz'ın yakaladığı başarının benzerini de yakalayabilirdi. Ama gelelim bu filmi garip yapan şeylere.

Filmin bu Yönetmen sinemasından fırlamış halinin üstüne -sanırım ticari olarak da başarı kazansın amacıyla- bir beden küçük gelen bir kıyafet giydirilmiş. Filmin bu şiirsel havasına Türk Filmlerinin genel kötü adamı imajında kıza aşık bir Başar ve klasik Türk filmi zengin babası da işin içine girince film o müthiş imajını bir miktar kaybediyor. Hadi bunlara da eyvallah belki denilebilir ama bu karakterler ve hikayenin kurgusu bazı yerlerde o kadar garipleşiyor ki sürrealizm havası esiyor neredeyse. Zengin Baba'nın uzun kızımı istediğiyle evlendiririm tiradıyla başlayıp bir anda anlamsızca klasik zengin kız babası gibi kızımı mutlu edebilecek misin söylemleri, Halil'in kızı görmek için gittiği bir mekanda geldiği yoldan dönmesi gerekirken sırf dayak yemek için Kıza aşık olan Başar ve arkadaşlarına doğru gidişi. Bu olay sonrası Meral'in Başar'ın arabasına anlamsızca binişi, anlamsızca inişi ve anlamsızca çıplak ayaklı yürüyüşü ve herkesin istediği kişiyi istediği anda hiç mekan problemi çekmeden buluşu filmin kurgusal acayiplikleri.

Ve bu acayiplik filmin sonunda o müthiş şiirsel sahnenin de havasını söndürüyor. Filmin sonunda Halil'in babasıyla konuşan Halil gurur yapıp Meral'i terk edince Meral Başar'la evlenmeye istemeye istemeye razı oluyor. Bu haberi gazeteden gören Halil bir mağazadan gelinlik giymiş bir manken'i ve o aşık olduğu fotoğrafı alıp bir kayıkla suya açılıyor. Bu müthiş şiirsel sahne esnasında evlenmekten vazgeçen Meral da koşarak geliyor Halil'in yanına ve birlikte kayığa binip açılıyorlar. Manken gelini ve resmi sulara gömerek mutlu bir portre çiziyorlar. Ama burada Metin Erksan usta nasıl bir şey düşünmüş bilmiyorum ya Başar adlı kötü karakter -ki kendisi gerçekten üstün özelliklere sahip. Misal Halil'i o dağın başında nasıl buldu hala bilmiyorum ilk seferinde- elinde bir sniperla çıka geliyor ve kayıktaki iki mutlu aşığı vuruyor. Yaşlı adamın çığlıkları ve Başar yaptığı şeye üzülürken film bitiyor. Biz de ekrana baka kalıyoruz.

Son bir not olarak filmin başrolündeki kadın oyuncu da "R"leri söyleyemeyerek Yeşilçam'da bir başrol oyuncusunda görülmeyen bir imaj sunuyor bize ve Müşfik Kenter'in müthiş oyunculuğunu da es geçmemek lazım...

Dedim ya Metin Erksan'dan Bir Garip Film bu Sevmek Zaman'ı. Zaman zaman insana müthiş bir deneyim sunarken zaman zaman da abuk sahneleriyle güldürüyor. Ama belki de bu özellikleri yüzünden kült bir film oluyor Sevmek Zaman'ı. Bu yüzden de izlenmeyi sonuna kadar hak ediyor..

Bu da sniperlı sahnenin afişe işlenmiş hali

Recep İvedik vs Recep İvedik

2008-10-21T18:17:00.000+03:00

Eskisi ile yazımızı açalım

Bu senenin en çok konuşulan isimlerinden biriydi. Seveni de çok oldu "bizden" diyip bağırlara basıldı; nefret edeni de çok oldu. Kişisel olarak ben sevmeyenlerdenim Yeni Recep İvedik'i. Yeni dedim çünkü Recep İvedik bir zamanlar Şahan'ın mütevazi programının mütevazi bir tiplemesiydi. Şimdi bakalım Eski Recep İvedik ile Yeni Recep İvedik arasındaki farklar nelermiş.

Eski Recep İvedik daha az kıllıdır, Yeni Recep İvedik'in kılları abartılıdır, kitsch'dir.
Eski Recep İvedik'in belden aşağısı bizim için muammadır, zaten oturduğu yerden kalkan bir tip de değildir. Yeni Recep İvedik maşallah arzı endam eder karşımızda, arı sokmuş gibi koşar durur, yuvarlanır...
Eski Recep İvedik'in hayatındaki en önemli kadın Halime'dir, Yeni Recep İvedik Tatil Köyünde manita yapmıştır.
Eski Recep İvedik duygusal takılmaz, cool'dur, Yeni Recep İvedik Hanzo filmindeki Kemal Sunal Tarzı bir duygusallığa sahiptir.
Eski Recep İvedik Ekşi Sözlük yazarıdır, Yonja'ya takılır; Yeni Recep İvedik modaya uymuştur Facebook'a girer.
Eski Recep İvedik iki bira çakar. Yeni Recep İvedik önüne gelene tokak atar.
Eski Recep İvedik komik olmaya çalışmaz komiktir. Yeni Recep İvedik komik olmak için afedersiniz osurur komik olamaz...
Eski Recep İvedik mütevazidir sevimlidir. Yeni Recep İvedik hava atmayı reklam yapmayı sever hele ki sinema ekranında heybetlidir, korkunçtur.
Eski Recep İvedik gizli kapaklıdır, bize hayal etme payı bırakır. Yeni Recep İvedik salt krodur. Hayal edecek bir yanı yoktur, dümdüzdür...

Yani daha da kısacası

“ Eski Recep İvedik mahallenin hafif toplu kaleci olmaya razı velediyken; Yeni Recep İvedik yerini beğenmediğinden topu alıp kaçan sinir bozucu şişmanıdır. „

Zenith

Bir başka VS köşesinde buluşuncaya dek esen kalın.

Yenisi ile bitirelim.

Avrupa Yakasının Değişen Yüzü

2008-10-21T16:41:00.005+03:00

Geçmişten Bir Hatıra ile Başlayalım

Üç sezon önceye kadar gayet randımanlı giden bir diziydi Avrupa Yakası. Öyle reyting listelerini sallaması filan söz konusu olmasa da özellikle genç kuşak (Üniversite, lise) arasında modaydı, fanları vardı. Hatta yamulmuyorsam o vakitler yapılan bir ankette Aliye adlı dizi ev kadınları arasında, Avrupa Yakası üniversite oğrencileri arasında Kurtlar Vadisi de erkekler arasında en popüler dizi çıkmıştı.

Ben de o vakitler seve seve izlerdim Avrupa Yakası'nı. Aslında ilk iki sezonun neredeyse çoğu bölümünü dizinin ikinci sezonu sırasında öğle kuşağında izlemiştim. Dershaneye gitme saatime yakın bir saatte olduğu için yemeğimi yer, diziyi izler çıkardım evden. O zaman "Ulan komik diziymiş vesselam" diyerek sarmıştım diziye. Belki fanatiği değildim; Volkan maymun terinden kadınları tavlama parfümü yaptı diye taklit etmeye kalkmıyordum ama izliyordum işte.

Sonra 3. sezonuyla birlikte düzenli gününde izlemeye başladım diziyi. O vakitler diziye bomba gibi takviyeler yapılmıştı. Bir kere Engin Günaydın müthiş bir oyunculukla Burhan Altıntop karakterine hayat vermiş bizi bizden almıştı. Sonra Rutkay Aziz de oldukça komik, oldukça etkileyiciydi. Zaten eski kadronun gücüne bu yeniler eklenince işler iyiden iyiye güzel bir yere gidiyordu. Ama her güzel şeyin bir sonu olduğu gibi Avrupa Yakası zirve yaptığı 3. Sezonunda iç çatışmalar sorunlar derken dizinin önemli üç elemanını kaybetti. Ata Demirer (Volkan), Bülent Polat (Şesu), Evrim Akın (Selin)

İşin aslı dizi belki de o sezon bitmeliydi. Çünkü bu kan kayıplarını kapatmak için diziye bol bol takviye yapıldı. Bir sezon öncenin konuk oyuncusu Peker Açıkalın o bölümdeki karakteriyle diziye girerken, Yiğen kategorisinden Hasibe Eren ile Tolga Çevik dahil oldu diziye. İşin gerçeği şöyle bir bakınca kadro hiç de fena değildi gene. Ama sorun şuyduki Gülse Birsel'in üç sene içinde oturttuğu tüm hikaye darmadağın olmuş dizi bambaşka bir diziye dönüşmüştü. Artık bir kardeş çatışması yoktu. Bir süre Gülse Birsel bunu Sacit ile Aslı arasında denedi ama tutmadı. Sonra dizinin özünde bulunan sonradan görme zengin komikliğinin o ince detaylarını sağlayan en önemli karakterlerden biri Selin ve aitlik sorunu çeken bir karakter olan Şesu gitmişti. Yani aslında Avrupa Yakası'nı Avrupa Yakası yapan bu tip şeyler artık yoktu.

Gelelim yeni gelenlere. Belki daha mantıklı seçimler yapılarak en azından dizinin akışı değiştirilebilirdi. Ama Gülse Birsel sanki oyuncu değişikliği yapmış gibiydi. Çatışma yaşadığı kardeş Volkan yerine çatışma yaşanan kuzen Sacit gelmişti. Köyden indim şehire ofis boy Şesu'nun yerini Köyden indim şehire bir de anadolu rakçı oldum Tanrıverdi almıştı. Selin gibi belki en çok yeri dolması gereken bir karakterin yerineyse çok silik bir tiplemeyle uyumsuz bir Makbule getirilmişti. Elbette bir de böyle bir diziye hangi akılla sokulduğu bilinmeyen başlarda Orhan Oğuz'un Kara Kentin Çocukları'nda canlandırdığı karakterine benzeyen bir karakterle ortaya çıkan Peker Açıkalın vardı. Belki o filmdeki karakterin bu komikleştirilmiş hali daha iyiydi ya sonra işler reyting dalgasına, magazin ayağında popülaritenin getirdiği olmamışlıklarla ortalarda dans eden, "Yoksa beni beğen miyor musun?" diye gezen bir Gaffur karakterine döndü. Zaten karakterler o kadar oturmamış o kadar amaçsızdılar ki dizi içinde sadece takılıyorlardı.

Örnek gerekirse: Volkan'ın amaçları vardı. Muhallebeci olmak istemeyen kaset yapmak isteyen biriydi. Bunun için çevirmediği dolap girmediği kılık kalmamıştı. Sonra aşık olduğu bir kız vardı. Onun için uğraş veriyordu. Fakat dönüp "Volkan'ın muadili" Sacit'e bakalım: İstanbul'a gelmiş ve muhallebicinin başına geçmişti. Tek derdi kavga edememesiydi. Eh böyle bir dertle de bir yere varamadı. Tanrıverdi'yi hadi olmamış bir aşk hikayesi içine gömdüler yuttuk diyelim ama Şesu'nun gerçekliği yoktu onda da . Şesu'nun Kız tavlama, ortam yapma hikayeleri hala gözümün önünden gitmiyor. Her şeyden vazgeçip Türkü Bar'a gidişini düşündükçe gülüyorum. Sonra Selin'in saçma işleri... Makbule bunlardan hiçbirini yapmıyordu.

Hal böyle olunca bir sezon önceden diziye oturmuş sevilmiş karakter Burhan'a yük bindikçe bindi. Engin Günaydın da ne yapsın, baktı işler yürümüyor yazılmamış hikayelerle komiklik isteniyor ondan abartıya başladı. Kendisi başlı başına bir tip, bir karakter olan Burhan Altıntop; bir sezon içinde Kramer ile George Costanzas kırmasına dönüşmüştü. Artık Şesu da yoktu karşısında Şesu yerine bir süre Tanrıverdi konulmaya çalışıldı ama tutmadı. Yani her şey tepetaklak olmuştu işte.

Beşinci Sezonu da çekme kararı alınca dizi bu sefer başka bir iyi oyuncu Binnur Kaya dahil edildi diziye. Ben şahsen Binnur Kaya'nın oyunculuğuna hastayımdır efendim. Ama bu diziye öyle eklektik bir şekilde sokulmuş ki öyle olmamış bir tipe sahip ki olmamış işte yahu. O komik kadın beni güldürmez oldu. Hani daha öküzce bir dille "Yeminlen Tiksindim kadından" Sonra Gürgen Öz denendi tutmadı. Tutmadı da tutmadı işte.

Ve bakıldı ki olmuyor bu sezonla birlikte Ata Demirer geri getirildi. Evet Ata'nın dönüşü Gülse'nin kalemine de yansıdı. Zaten karakteri geçmişi ve hikayeleri olan Volkan karakteri bana kalırsa dizide hala aksamadan ilerleyen tek hikaye. Aile sorunları, muhallebici sorunları ve Volkan'ın hayalleri hala komik ve eğlenceli. Ama kabul etmek gerekir ki eksik. Bir Selin olmadan olmuyor. Şimdi bir çok kişi Volkan'ın dönüşüyle diziyi izlemeye döndü çevremde. Ben de son iki sezonunu bölük pörçük parçalar halinde neredeyse hiç izlememiş biri olarak artık daha çok izliyorum diziyi. Ama dedim ya bir tek Volkan ve hikayelerine gülüyorum. Biraz da Binnur Kaya'nın yeni tiplemesine. Yaşlı Hala tipi...

Gelelim neden bu kadar uzun şeyler yazdığıma. Bir şey tutunca diye sonuna kadar kullanmak ticaretin üsluplarından biridir. Sinan Çetin'in de nasıl bir tüccar olduğu ortada olunca bu proje belki Türk tarihinin en başarılı komedi dizilerinden biri olarak kalacakken şimdilerde sıradan bir diziye döndü. Aynı hatayı Bir Demet Tiyatro ile Yılmaz Erdoğan da yaptı ama o erken farkına varıp projeyi bitirdi. Ben Gülse Birsel'in yerinde olsaydım çoktan diziyi bitirir elimdeki ekiple yeni bir projeye başlardım. Ne bileyim Friends'de olduğu gibi bir karakterin dizisini yazardım. Hem işler bu kadar karışmaz bir elit/zengin kesim taşlaması olan dizi, mahalle karısı komedisine, farsa dönmezdi hem de belki de Avrupa Yakası'ndan bile iyi bir dizi çıkardı ortaya. Ne diyelim bari sezon bitmeden Şesu ile Selin de dönsün de azıcık daha tatlansın dizi. Fazlasını beklemiyorum.

Bu arada bu konuyla alakasız son bir not da Çocuklar Duymasın'dan. Tıpkı Avrupa Yakası gibi iyi başlayıp kötü biten bir dizi olan Çocuklar Duymasın da yeniden çekiliyormuş. Etmeyin eylemeyin diyeceğim dinleyen olmayacak. Zira o dizinin tekrarları hala bile reyting alıyor, hala izleniyor. Para güzel şey olunca da yeniden çekiliyor...

Son sezondan bir fotoğrafla bitirelim

Altın Portakal da farklı bir gece

2008-10-20T00:11:00.000+03:00

Derviş Zaim'in NOKTA'sı ile Açalım

Bu gece 45. Altın Portakal Film Festivali ödül gecesiydi. Bir süre önce adayları da buradan duyurmuş ve bol keseden ödül dağıtmıştım filmlere. Aman şu alır aman bu alır diye. Ben Altın Portakal'ın son zamanlardaki ambargo ödül sistemine karşıydım ama bu sene beni bile şaşırttılar. Sanırım herkesi şaşırttılar. Neyse lafı uzatmadan önce ödül listesini yayınlayalım.

45'İNCİ ANTALYA ALTIN PORTAKAL FİLM FESTİVALİ ONUR ÖDÜLLERİ
Yılmaz Atadeniz

45'İNCİ ANTALYA ALTIN PORTAKAL FİLM FESTİVALİ SİNEMA BAŞARI ÖDÜLÜ
Hülya Avşar

4'ÜNCÜ ULUSLARARASI AVRASYA FİLM FESTİVALİ ONUR ÖDÜLLERİ
Kevin Spacey
Paul Verhoeven
Maximilian Schell
Zbigniew Preisner
Michael York

4'ÜNCÜ ULUSLARARASI AVRASYA FİLM FESTİVALİ SİNEMA VE SANATA KATKI ÖDÜLLERİ

Mickey Rourke
Marisa Tomei
Adrien Brody
Michael J Werner – Fortissimo Films

SİNEMA EMEK ÖDÜLÜ
Aydın Mesut Yurteri

45'İNCİ ANTALYA ALTIN PORTAKAL FİLM FESTİVALİ YILDIRIM ÖNAL ANI ÖDÜLÜ
Müşfik Kenter

FESTİVAL NİŞANI
Filiz Akın

45'İNCİ ANTALYA ALTIN PORTAKAL FİLM FESTİVALİ ULUSAL UZUN METRAJ FİLM YARIŞMASI

En İyi Film
"Pazar – Bir Ticaret Masalı" Yönetmen: Ben Hopkins

Dr. Avni Tolunay Yurtiçi Kargo Jüri Özel Ödülü
"Nokta" – Yönetmen: Derviş Zaim

Digiturk Behlül Dal En İyi Genç Yetenek Ödülü
Aydın Bulut – "Başka Semtin Çocukları"

En İyi Yönetmen
Derviş Zaim – "Nokta"

En İyi Senaryo
Ben Hopkins – "Pazar – Bir Ticaret Masalı"

En İyi Müzik
Mazlum Çimen – "Nokta"

En İyi Erkek Oyuncu
Tayanç Ayaydın – "Pazar – Bir Ticaret Masalı"

En İyi Kadın Oyuncu
Nurgül Yeşilçay – "Vicdan"

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
Volga Tekinoğlu – "Gitmek" & "Başka Semtin Çocukları"

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu
Övül Avkıran – "Pandora'nın Kutusu"

En İyi Görüntü Yönetmeni ve Kodak Ödülü Sahibi
Zekeriya Kurtuluş – "Vicdan"

En İyi Sanat Yönetmeni
Türker İşçi – "Başka Semtin Çocukları"

En İyi Kurgu
Mustafa Preşeva – "Vicdan"

En İyi Ses Tasarımı ve Miksaj
Kostasvi Variopiotis – "Nokta"

En İyi Özel Efekt
Burak Balkan – "Üç Maymun"

En İyi Laboratuvar
Fono Film – "Gökten 3 Elma Düştü" & "Vicdan"

EN İYİ KOSTÜM TASARIMI
Zeynep Sırlıkaya – "Pazar - Bir Ticaret Masalı"

En İyi Makyaj ve Saç Tasarımı
Vesey Üsten – "Vicdan"

45'İNCİ ANTALYA ALTIN PORTAKAL FİLM FESTİVALİ ULUSAL UZUN METRAJ YARIŞMASI SİYAD ÖDÜLÜ
"Hayat Var" – Yönetmen: Reha Erdem

45'İNCİ ANTALYA ALTIN PORTAKAL FİLM FESTİVALİ ULUSAL BELGESEL FİLM YARIŞMASI

En İyi Belgesel
"Adakale Sözlerim Çoktur" – Yönetmen: İsmet Arasan

Jüri Özel Ödülü
"Nefes" – Yönetmen: Cüneyt Birol

45'İNCİ ANTALYA ALTIN PORTAKAL FİLM FESTİVALİ ULUSAL KISA FİLM YARIŞMASI

En İyi Kısa Film
"Gemeinschaft" – Yönetmen: Özlem Akın

4'ÜNCÜ ULUSLARARASI AVRASYA FİLM FESTİVALİ

EN İYİ FİLM
"Khamsa" – Yönetmen: Karim Dridi

EN İYİ YÖNETMEN
"Bitmeyen Yürüyüş" (Aruitemo Aruitemo) – Yönetmen: Hirokazu Koreeda

ULUSLARARASI AVRASYA FİLM FESTİVALİ SİYAD ÖDÜLÜ
"Üç Maymun" – Yönetmen. Nuri Bilge Ceylan

NETPAC ÖDÜLÜ
"Sonbahar" – Yönetmen: Özcan Alper

ELEŞTİRMENLERİN ÖDÜLÜ
"Nokta" – Yönetmen: Derviş Zaim

T.C. KÜLTÜR VE TURİZM BAKANLIĞI KÜLTÜR VE SANAT ÖDÜLLERİ
MUHTEREM NUR
EŞREF KOLÇAK
YÜCEL ÇAKMAKLI

ORTAK YAPIMLAR SENARYO GELİŞTİRME ÖDÜLÜ
"El Yazısı" – Ali Vatansever

Herkes gibi ben de ödüllerin Nuri Bilge Ceylan'ı Cannes'da sükse yapmış filmi Üç Maymun'a gitmesini bekliyordum. Ki anketimizde de bu sonuç çıkmıştı. Ama bu sene her şey öyle bir tepetaklak oldu ki En iyi Film Ödülünü Yabancı Bir Yönetmen'in Türk oyuncularla çektiği ortak yapım filmi Pazar - Bir Ticaret Masalı'na verdiler. Film'in yönetmeni 7 yıl önce gelmiş Türkiye'ye ve burayı çok sevmiş. Etkilendiği yönetmen ise Türkiye'nin En büyüğü Yılmaz Güney'den başkası değilmiş. Merak etmedim değil filmini. İzlemek için sabırsızlanıyorum.

Genel bir değerlendirme yaparsak gece uzun süre sonra (Filler ve Çimen'den sonra) Derviş Zaim'in gecesi olmuş gibi. Belki en iyi filmi alamadı ama En iyi Yönetmen'i, Jüri özel ödülünü ve Avrasya Film Festivali Eleştirmen'ler ödülünü aldı. Reha Erdem için de güzel bir geceydi. Hayat Var ile Siyad Ödülü Aldı. Bir Reha Erdem sever izleyici olarak ben sevindim. Neyse efendim daha uzun uzun yazmak isterdim ama işlerimden güçlerimden ancak bunu size iletecek kadar vakit bulabildim. Kısacası enterasan ve farklı bir ödül gecesi oldu Altın Portakal için. Favoriler boş çıktı, uzun süredir festivale küsmüş sayılacak yönetmenler ödül almış oldu. Ama olan gene yazık Çağan Irmak'a oldu, eli boş döndü. Başka bahara Çağan Irmak diyoruz ve bu yazıyı da burada noktalıyoruz.

Altın Portakal Anketi

2008-10-17T10:59:00.001+03:00

Biliyorsunuz Altın Portakal başladı. Eh bize de size sormak düştü hangi filmimiz kazanır diye. Bir anket yapalım dedik biz de. Buyrun Ankete

Sizce Altın Portakal'ı Hangi Film Kazanacak? ( surveys)

Ve Şimdi Haberler (17 Ekim 2008)

2008-10-17T10:04:00.003+03:00

Bir hafta kadar önce başladığımız haftalık haber sunma seansına kaldığımız yerden devam ediyoruz. Bakalım bu hafta neler olmuş ülkemizde, neler değişmiş. Bu hafta ek olarak bir kaç köşe yazısını da ekleyeceğim kendi okuduklarımdan. Çok uzatmadan geçelim haberlere:

Önce Siyaset ve Ekonomi
Önce Dünya

Barack Obama ve John Mc Cain hakkında bir şeyleri şu başlıkta karalamıştım. ABD'de seçimlere iki hafta kala ikili son kez Televizyon ekranında tartışmışlar. Eh Seçim yasakları var. Okumak için tıklayın . (CNN Türk)
İsrail'in yeni başbakanı Livni koalisyon ortağını da bulmuş. Doğrusu beni ırgalamaz ama okumak için tıklayın. (Yeni Şafak)
ABD Iraktan 2011'de çekilebilirmişmiş. BBC'nin yalancısıyım. Tıklayın . (BBC Türkçe)
Yabancı Basın'ın özetine bir göz atmak için tıklayın . (BBC Türkçe)

Şimdi Türkiye

İşkence'nin bir tek adı yok demiştim. Artık o da var. Metris Cezaevinde işkenceyle katledilen Engin Çeber'i katleden "vatanı milleti uğruna" bu işi yapmış olduğundan emin olduğum polislerin ifadelerindeki imla hataları bile aynı çıkmış. Buyrun. (Radikal) Daha fazla bilgi için de buraya . (CNN Türk)
Murat Karayalçın bu sefer arkasına Sosyal Demokrat Parti Birliğini almış gibi duruyor. Melih Gökçek'in yerine göz dikti. Bana sorarsanız al birini vur ötekine ya haberin devamı için tıklayın . (Radikal)
Geçen Hafta Kemal Kılıçdaroğlu Dengir Mir Mehmet Fırat kavgasındaki o zamanki son roundunu vermiştik. Şimdi yeni versiyonu çıkmış. "İstanbul Yolsuzluğun Başkenti" Demiş Kılıçdaroğlu. Devamı için tıklayın . (Hürriyet)

Kültür ve Sanat Diyelim

Türkçe'nin Ses Bayrağı Fazıl Hüsnü Dağlarca'yı kaybettik . (Zaman)
60 Frankfurt Kitap Fuarının onur konuğu Türkiye'ymiş. Kitaplarımızla da Filmlerimizle de oradaymışız. Okumak için tıklayın . (DW World Türkçe)
Berlin Duvarı restore ediliyormuşmuş. Tıklayın . (Radikal)
Uğur Vardan Altın Portakal'ı değerlendirmiş biz okurlar için. Biz de okumak için tıklayalım . (Radikal)
Nuri Bilge Ceylan'ın Üç Maymun'una Altın Portakal Galası yapılmış. Buyrun. (CNN Türk)
Birileri Kurtlar Vadisi'ni araştırmış. Sonuçları da gelmiş: 411 cinayet, 152 yaralama, 137 saldırı, 147 dayak, 155 tokat, 175 kavga, 110 işkence, 3 tecavüz, 191 taciz, 145 silahlı çatışma... Tıklayın da ibret olsun diye okuyun.

Biraz Tarih

Mehmet Barlas ve Günedi Civaoğlu kişileri vakti zamanında bir helikopter kazası geçirmişler. Bakın neler olmuş.

Teknoloji Haberleri

Ben mi yanılıyorum ama adı zaten belliydi: Windows 7'ydi. Ama sanırım resmi duyuru da yapılmış. Windows 7'nin resmi adı da Windows 7 oldu. Okumak için... (Ntvmsnbc)
Biz demiştik İnternette Adnan Hoca Devri başladı diye. Vatan gazetesinin de ağzı yanınca araştırmış. Buyrun...

Sağlam Kafa Sağlam Spor Haberleri

Ertuğrul Sağlam'ın yerine Mustafa Denizli Geldi. Bakalım ne olacak. (Fanatik)
Bir diğeri için. (Milliyet)

Son Olarak Köşe Yazarlarından Baktıklarımız

Sivillerle Konuşmak yassahh! (Oral Çalışlar)
Terörü Terörize Etmek (Perihan Mağden)
Doğru Yer (Ece Temelkuran)
Komutan Yanlış Yapmış. (M. Ali Birand)

Şimdilik bizden bu kadar. Bir sonraki Haber Bülteni ile karşınızda olana kadar esen kalın.

Sayıklamalar...

2008-10-17T01:45:00.001+03:00

Bugün günlerden perşembe... Yok Cuma olmuş artık. Biraz soğukça bir gece olacak gibi Ankara'da. Sıcak bir gündem var etrafta. Adamın biri Tanrı'ya dava açmış Tanrı adresinde bulunmayınca dava düşmüş. Bence iyi de etmiş dava açan adam. Lan yirmi bir yıldır bir güzellik bekliyorum: Bi' oturmuş yaşam, bi' ev güzel bir sevgili güzel bir yaşam; olmuyor arkadaş. Bir başkası annesini yakmış barbekü de. İyi etmemiş...

1 saat kadar uzun bir yolculukla geldiğim evime gireli olmuş bi' yedi saat. Yolları kalabalık şehrim Ankara'nın trafik kapasitesini sonradan görme aşan özel otomobil sayısı tavana vurmuş, toplu taşımanın ilkel çağdan kalma araçlarını Melih Gökçek "Ankara bir başka güzel şimdi" diyerek utanmadan yollara vurmuş. Bir kitaptan satırlar geliyor aklıma. Moskova'lı bir kız yeni tanıştığı adama soruyor: "Araban var mı?" diye. Adam cevap veriyor: "Böyle büyük bir şehirde araba sahibi olmak delilik." Bu Ankara'da herkes mi delirmiş. Kaba bir görgüsüzlüğü var bu Ankara'nın. İstanbul'un da taşı toprağı altın değil biliyoruz ya Kültür Başkentimiz diye görmemiz boşuna değil. Melih Gökçek (İnatla yapmıyorum seviyesiz İ. Melih Gökçek esprisini) Ulus'u yıkmaya karar vereli çok olmadı. Tarihtan geriye kalan ne varsa yok edelim kampanyası olmalı bir yerlerde.

Üniversite hocalarının Ego'ları tavan yapmış. Narsizmin kelime anlamı olarak geziyor bir çoğu; özellikle benim okuduğum okulda. Motorunu, zenginiliğini ve gezdiğim mekanları anlatan; şirketinde aldığı projeyi ödev diye öğrencilere veren mimarlık hocalarına sahibim. Entel mastürbasyonu yapıyorlar çoğunlukla öğrenciler üstünde, kahve içip, dedikodu yapıyorlar entel oluyorlar (Kahve Entel yapıyormuş).

Uykusuzluk hat safhada. Yalnızlık... Bu kadar programın arasında yalnızlık dokuz harfli güzel bir kelime olmaktan ileri gidemiyor. Gece 2 oldu saat. En ölü saatleri dolu dolu yaşamaya çalışan bir çeşit manyağım sanırım. Manyaklık yaygınlaşıyor insanlar arasında, yeni yüzyılın hastalığı olacağından korkar oldum. Filmler dökülmeye başladı sinemalara. Yakında Üç Maymun ile de Hayat Var ile de tanışacağız az kaldı dayanın gözümüz bayram edecek. Sinemadan anlamayı film-noir izlemek sanan, saturation'ıyla oynanmış insanlar kitlesi bugünlerde gene her yerde. Kızılay sokaklarında sinyal çeken veletler var sonra, kaç yıl olmuş biz büyümüş de velet der olmuşuz yaşıtlarımıza. İmge kitap evine para veriyor mı acaba önünde oturan kuru kalabalık. İmge batarsa bunlar yüzünden batar.

Vakit bulamadım ve hala okuyamadım Masumiyet Müzesi'ni. Orhan Pamuk'un platonik aşklarla bezeli hikayeleri hep cezbetmiştir beni. Kaybedenlere özel bir sevgim var. Senegal Milli Futbol Takımı Fransa'nınkini 2002 Dünya kupasında yendiğinde onlarla dans etmişliğim bile var. Sosyal duyarlılık bu benimkisi, yararsız bir pasifizm. Statükocu bir yapıya büründüm son günlerde hayırlısı. Devrim Hemen Şimdi derdik bir zamanlar.

Eski bir CD'den lise yıllarımın porno arşivi çıktı. Bakıp güldüm o zamanki çıplaklık anlayışıma. İnsanlar büyüdükçe uygarlaşıyorlar ya bunun nedeni içlerinde büyüyen hayvanı daha bir çok saklamak gibi geldi bana bugün CD'ye baktıkça. Sonra kırıp attım çöp kovasına. İnternet nelere kadirsin dedim, bir zamanlar VCD'si olan evlerde toplanıp arkadaş arkadaş porno izleyen bir çocukluğun çarpık ürünleriyiz sonuçta. İlk sevgilimi hatırladım sonra. Güzel kızdı ya o zamanlar sevgili neydi biliyor muyduk bunu bilmiyorum. Şimdi altı yaşında çocukların sevgilileri var. Cinsel büyüme düşe düşe altı yaşına mı geldi acaba?

Yazın bitmesiyle başladı gene hengame. Gri havalardan nefret eder oldum bu son bir kaç senede. Günler kısalıyor gene. 21 Aralık günü ne çok uyuyacağım bu gece diye sevinçle yatağa girdiğim günler geldi aklıma. Sonra 21 Haziran gününü sokaklarda sürterek geçirdiğim yazlar. Şimdilerde gezmeye vaktim bile olmuyor olsa bile kolum kalkmıyor. Bol bol Dizi izliyorum asosyalleşme yolunda. Doktor Gregory House'un babası öldü bu haftaki bölümde. Wilson geri döndü. Cameron hala güzel ve ben hala yeni üçlüyü sevemedim gitti. TNT'de 23 Ekim'de ilk bölümünden başlayacakmış House MD. Tekrardan izleyecek kadar asosyallik sınırlarındayım.

Çok oldu bir kadınla yatmayalı uzun uzadıya sevgili olamayalı. Tarih vermeye gerek bile yok. Son zamanlarda sıkışıp kaldım bir yaşam biçiminin içine her gün yaşa aynısını dur. Dün ne yaptıysam bugün aynısını yapar oldum.İçki tüm kötülüklerin anasıymış, anne hasretiyle sarıldım gitti. Bukowski tadında saçmalamaya başlamadan bitirmeli bu sayıklamaları. Zaten Amerika batıyor her gün Televizyon ekranlarımızda yeni baştan. Bu kriz bizi vurmuyormuş öyle dediler. Bu kadar Amerika bağımlısıyken nasıl vurmuyor onu da anlamıyorum. Bizim dizilerdeki zenginleri de vurmuyor. Bu bizim dizilerde fakir yok gibi zaten; varsa da yan roldeler ya da figüranlar... Abim anlatmıştı. Zengin'e sormuşlar "Fakir'in Evi Nasıl Olur?" diye. Demiş ki "Hizmetçisi Fakir Olur, Aşçısı Fakir Olur, Bahçivanı Fakir Olur.. " Bizim dizilerdeki de o hesap. Fakirlerin evleri bizim evlere resmi anlamda şenlik. Son Ağa diye bir diziye baktım bugün. Tamer Karadağlı'yı hep iyi oyuncu diye severdik biz küçükken, bu dizide çok kötü oynuyor arkadaş utandım. Aklıma Deliyürek geldi sonra. Salak salak izlerdik çocukken. Ali Sürmeli'ye güler, Miroğluna özenirdik. O zamanlar Kenan İmirzalıoğlu da kötü oyuncuydu. Sonra Uğur Yücel'i gördü oynamayı öğrendi. Şimdi dönüp bakınca Tamer Karadağlı mı Kenan İmirzalıoğlu mu dersek, Kenan tercihim olur hem oyunculuk hem fizik açısından.

Nerden geldik bu konuya onu bile hatırlamıyorum. Sözü daha fazla uzatıp daha çok şey yazmak için can atıyorum ama her an daha fazla saçmalayabiliyorum. O yüzden iyi geceler hepinize...

İnternet'te Adnan Hoca Devri Başladı

2008-10-15T23:23:00.000+03:00

Bugün itibariyle Vatan Gazetesi 'nin internet sitesine de Telekom DNS'leri üzerinden kilit vuruldu. (Open DNS ya da başka DNS'lerle çalışıyor orası ayrı) Bildiğiniz gibi Adnan "Hoca" Oktar bundan önce de Wordpress 'in, Geocities 'in ve zaman zaman da Ekşi Sözlük 'ün kapısına kilit vurdurtmuştu. Son zamanlarda bir de Richard Dawkins 'in (Evrim Bilimci) sitesini kapattırarak uluslararası ününe ün katmış Richard Dawkins bu olayla birlikte sitesine "Banned in Turkey" ibaresini güzel güzel yapıştırmıştı. Biraz araştırma yaptım ki ne göreyim, Adnan Hoca bunlardan başka ateizm.org 'a (adından kaybediyor) , antoloji.com 'a ve google group'sa da engelleme getirtmiş. Daha bilmediklerimiz de vardır cabası...

Arkadaş zaten Youtube 'u kapatan görev bilinci yerinde yurdun dört yanını sarmış savcılarımız yetmezmiş gibi bir de Adnan Hoca var ki kendisi ne zaman Telekom'a baş vursa kapatıyorlar siteleri. Demek ki neymiş, İnternet'te Adnan Hoca Devri Başlamış. Gerisi yalan, şu bit bu bit hepsi yalan...

Meninas'lar Üzerine Resmedilmiş Bir Yazı

2008-10-14T18:43:00.000+03:00

Üstte gördüğünüz resmin adı en bilinen ismiyle "Las Meninas" (Nedimeler) ya da "Kral IV. Felipe‘nin Ailesi". Şimdilerde Madrid'teki Prado Müzesinde duruyor. Ressamı ünlü ispanyol kraliyet ressamı Diego Rodriguez Silva Y Velazquez. Kral IV. Felipe'nin baş ressamı olan Valazquez 16. Yüzyılın ve sanat tarihimizin önemli ressamlarından biridir. Ve Sanırım Las Meninas onun en önemli resmidir. Bu resmi önemli yapan en önemli şey Ayna Yansıma (Mirror Reflection) resim oluşudur. Resim aslında Kral IV. Felipe'nin Ailesi'nin resmidir. Ama dikkatli bakılırsa resimde küçük prenses, nedimeler, kör bir kraliyet köpeği ve resmi yapan Velazquez ön plandadır. Kral ile Kraliçe ise bir ayna yansıması sayesinde görünür. Aslında resmin gördüğü açının içinde değillerdir resmin çizildiği yerdelerdir. (Bir de en arkada kapıdan çıkan siyahlı arkadaş vardır ki onun Kral'ın gelişini ve gidişini simgeleyen biri olduğu hakkında söylenceler var ama pek de emin ve kesin bir bilgim yok)

Bu resim belki de hala örneği yapılamayan bir sanat eseridir. Ressam Özgönderimsel bir resim yaptığı o yıllarda bu kelimenin anlamı bile yoktu denilebilir. Şimdilerde Post-Modern denen şeylerin bir çoğunda yapılmaya çalışılan bu oyunları o vakitler de yapmış Velazquez ve gerçekten müthiş bir eser yaratmış.

Bu gördüğünüz resmin adı ise Meninas. Pablo Picasso Müzesindeki Meninas koleksiyonunun bir parçası ve en ünlüsü. Bir hocamız zamanında bize Pablo Picasso'nun arkadaşları o misafirliğe geldiğinde resimlerini saklarlarmış demişti. Picasso onlardan esinlenmesin diye. Picasso bir dönem bir çok eski resmi yeniden kendine göre yorumlamıştı. Las Meninas da bunlardan biriydi. Denilene göre gelip gider resme bakar kendi Meninas'larını yaparmış. Bu da aralarında kendisinin de beğendiğiymiş. Belki ilk bakışta alakası bile yok Las Meninas'la. Kübist bir yorum sergilemiş Picasso (Ki ona Kübizm'in babası bile diyebiliriz zaten)

Bir gün denildiğine göre gelip sormuşlar Picasso'ya, "Bu yaptığınız Las Meninas'tan kopya çekmek değil mi?" diye. Picasso cevap vermiş, "Ben kendi yorumumu kattım kendi Meninas'ımı yarattım." Gerçekten de birinci resim bir Mirror Reflection örneği olarak müthiş bir değere sahipken, ikincisiyse bambaşka bir sanat değerine sahip. Belki ikisinin de içindeki ışık Velazquez'e ait ama ikinci resmin yaratıcısı ve sanatsal değeri Pablo Picasso'ya ait. Yorumlamak ve Çalmak arasındaki ince fark bu olsa gerek. Sanat bu olsa gerek.

Beyaz Saray + Barack Obama = ?

2008-10-13T10:55:00.000+03:00

John McCain ve Barack Obama arasındaki bu büyük çekişme son günlerde hep gündemde. Ünlülerin (Micheal Moore, Shakira, Kennedy vesaireler) Obama'ya verdiği destekler McCain'in hırçınlığı ve Bush amcamızın desteği derken olaylar bize kadar sıçradı. Hele ki Ermeni Lobisi'ni daha bir tatmin eden Obama olunca;Dünya'nın aksine bir portre bile oluştu bizim topraklarda. Ama şu ana kadar ki genel kanı nedese Obama tarafında. Sanki Barack Obama başkan sanırsınız. Destekçisi çok, ünlüler destekliyor yani oy vereni çok olacak gibi...

Bu bana Micheal Moore'un Cannes ödüllü belgeseli Fahrenheit 9/11'in başlangıcını getirdi aklıma. Demokrat aday başa geçti derken bir FOX TV mucizesiyle Bush'un başa gelişi... Sonra aklıma House MD.'nin politik bir göndermeye sahip sözü geldi:

Bir Bölümde Zenci bir başkan adayı hastadır ve umudu hala sürmektedir. House onu iyileştirir ama ekler de:

“You're not going to become President either way. They don't call it the White House because of the paint job.„

Çok da doğru bir yaklaşımdır. Belki çok örneğimiz oldu bu Gregory House beyimizden ama yazarları kafamıza uygun şeyler yazmışlar. Neyse bugün de Radikal Gazetesinde bir habere rastladım ve Küba'nın Büyük Devrimci Lideri Fidel Castro ne güzel açıklamış demek istediklerimi.

Buraya tıklayıp Fidel Castro'nun benim için sonuna kadar doğru olan sözlerini okuyabilirsiniz.

Peşin Not: Benim için McCain de Obama da çok fark etmiyor zira bunun için de bir söz söylemişler zamanında tam hatırlamamakla birlikte şöyle bir şeydi: Amerika'yı başkanlar değil şirketler yönetir.

Zeitgeist Movement Hakkında

2008-10-13T01:37:00.002+03:00

Efendim hepiniz bir yerlerden duymuşsunuzdur bir şekilde Zeitgeist The Movie'yi. Geçen senenin bahar aylarında birden yayılan ve her dediğine koşulsuz katılmamakla beraber içinde doğrular olduğuna inandığım bir belgeseldi Zeitgeist. Geçenlerde ikincisi ortaya çıktı. Zeitgeist Addendum. İki filme de siteleri aracılığıyla erişebilirsiniz. Neyse aslında bir ara birinci film hakkında uzun uzadıya bir şeyler yazacaktım ama sonra ikinci flmin çıkmasıyla ikisini birlikte yazarım demiştim. Şimdi bir de baktım bir harekete dönüşmüş Zeitgeist. Şu an için her şeyin çok başında bu hareket. Ben de koşulsuz şartsız bir destek sunmadan önce ne çıkacak altından merak ediyorum. Ve bu merakımı gidermek için ana sayfaları aracılığıyla kaydoldum, gelecek bilgileri bekliyorum. (Aslında bazı bilgiler gün ışığına çıktı şu sırlar) Sizler de kaydodulun ve/veya izlememişseniz filmi/filmleri izleyin diye linkleri vereceğim. Ayrıca eğer blog ya da web sitesi sahibiyseniz ve bu hareketi insanlara duyurmak isterseniz siteler için hazırladığım banner kodlarını da kullanabilirsiniz. Zira sitelerinde bakındım böyle bir şey yoktu ben de eldeki kodlarla harmanlayıp oluşturdum kendi sitem için. Sizlerle de paylaşıyorum...

Önce Kodları verelim (Örneği, sitenin sağ alt köşesindeki Destek olmalı kısmında görebilirsiniz. Gerçi kodun altına örneğini de koydum)

<a href="http://thezeitgeistmovement.com/" target="_blank" > <img border="0" style="width: 150px; height: 30px;" alt="http://thezeitgeistmovement.com" src=" ;http://www.zeitgeistmovie.com/logo.jpg"/></a>

Uygulamalı örneği de şunun gibi gibi

Not: Kodları sitenizin uygun bir kısmına koyabilirsiniz. Eğer Blogger kullanıyorsanız direk bir Html/Java yapılandır eklentisi ekleyip kodu içine yapıştırabilirsiniz. Umarım işinize yarar bir şey olmuştur.

Sırada Linkler Var

Zeitgeist filmlerine ulaşmak için tıklayın.
Zeitgeist hareketi hakkında bilgi almak ve katılmak için tıklayın.

Umarım işinize yaramıştır. İleride filmler ve hareket hakkında daha detaylı yazılarla karşınızda olacağım... Esen kalın...

Burhan Altintop vs Burhan Altintop

2008-10-13T00:06:00.003+03:00

Eski Burhan Altıntop'tan Bir Fotoğrafla Başlayalım

Çok boş vaktim yok hayır Ama bu kıyaslamayı uzun süredir bir çok kere Avrupa Yakası dizisinde Burhan'a bayılıyorum abiii (devam eder bu iii) muhabbeti esnasında yaptım, bari buraya da aktarayım dedim. Hem de Messi vs Ronaldo ile başlayan vs'ler serisinin ikinci adımını atmış bulunuyorum.

Biliyorsunuz Engin Günaydın Avrupa Yakasına 3. Sezonun'da girmişti (O zamanlar kadroda Ata Demirer, Evrim Akın, Bülent Polat vardı) Şu an Avrupa Yakası 6. Sezonunda (Ata geri döndü, Evrim ile Bülent çok uzaktalar. Kubilaylay da gitti Hümeyra da...) Ve evet diziye ilk girdiği zaman daha geri planda ve daha gerçekçi bir karakter olarak karşımıza çıkan Burhan Altıntop geçen üç sene içinde, dizi kan kaybettikçe dizide öne çıktı, öne çıktıkça da eski halinden eser kalmadı. Bu yeni hali birileri tarafından sevilse de ben sevemedim, diziyi izlemeyeli de çok oldu (Kabul etmeliyim Ata Demirer dönünce baktım yeni bölümlere)

Neyse daha uzatmadan kıyaslamaya başlayalım.

Eski Burhan Altıntop kötü niyetli bir köylü kurnazıyken ve bu özellikleriyle güldürürken, Yeni Burhan Altıntop sadece köylü kurnazıdır. Bir niyet güdemeyecek kadar güdüktür
Eski Burhan Altıntop'un bir cinsel yaşantısı, tutkuları, hırsları varken Yeni Burhan Altıntop Seinfield'in Kramer'ı gibidir, boşa yaşar boş yaşar. Cinsellik de hırslar da ikinci plandadır. Kişisel saçma bencillikleri ya da tutkuları onun her şeyidir.
Eski Burhan Altıntop Şehsuvar'a gerçek manada takıntılıdır, Yeni Burhan Altıntop Tanrıverdi'ye satanist de dese aslında pek de öyle takıntılı değildir.
Eski Burhan Altıntop daha kapalı bir karakterdir. Biz onun evini görmeyiz hayalimizde yaşatırız. Yeni Burhan Altıntop'un ıncığını cıncığını biliriz üstelik de beklediğimizden daha da abartılı ve gerçek dışı buluruz.
Eski Burhan Altıntop sosyeteye girmeye çabalar, Yeni Burhan Altıntop'un çevresinde gireceği bir sosyete kalmadığından Sütçüoğluna yaranır.
Eski Burhan Altıntop'tan nefret eden çoktur. Kubilaylay, Cem ve diğerleri... Yeni Burhan Altıntop'a ise millet güler, acır...
Eski Burhan Altıntop daha gerçekçidir, daha gerçektir. Gerçek bir karakterdir, iyi bir gözlem eseridir hayattandır. Yeni Burhan Altıntop şaka tadındadır, Gülse Birsel'in bize yaptığı bir eşek şakasıdır.
Eski Burhan Altıntop dizinin tek konusu değildir, yan konusudur ama vurucu anlarda girip çıkar, Yeni Burhan Altıntop her an sahnededir. Kramer gibi çat kapı arkasında çat önündedir.

Sonuç olarak:

“Eski Burhan Altıntop mahallenin sakar herkesin güldüğü çocuğuyken, Yeni Burhan Altıntop ise komşu camını kırarak komik olmaya çalışan sevilmeyen veledidir. Bu yüzden eskisi daha güzel daha çekicidir, yenisiyse itici, sinir bozucudur... „

Zenith

Diyerek yazımızı sonlandıralım. Esen kalın sevgili okurlar... Bir başka V ve S de birlikte olmak üzere...

Yeni Burhan Altıntop'tan Bir Fotoğrafla Sonlandıralım

DiskoKralı veyahut KingoDisco

2008-10-12T01:01:00.002+03:00

Okan Bayülgen bu gece ekranlara geri dönüş yaptı. Ben de dersin arasında vakit ayırıp izlemeye çalışıyorum. Baştan söyleyeyim hiç de özlemediğimi farkettim Okan Bayulgen'i. Neyse bu benim kişisel fikrim. Gelelim ilk izlenimlerimize:

Öncelikle beklenenlerin hiçbirini yapmayarak programa başladı Okan Bayülgen. Boks yapacak satranç oynayacaktı olmadı. İhtiyar Hayetinde Hakkı Devrim vardı o da gelmemiş. Eh zaten tam oturmamış bir durumda program her şey hatalı. Gerçi iki yıl yaptı TV Makinasını hep eksikler vardı. Bu sefer yolunu da bulmuş kusurlarımız bizi var eder tarzı bir söylemle başladı programa.

Neyse dekor nedense bana eski Zaga dekorunu hatırlattı bir miktar ama genel anlamda farklı bir şey olmuş. Hala daha tam vakıf olamadım çok karışık. Ama bir seksenler havası da estirilmeye çalışılmamış değil. Ama karikatürler bu havaya çok da uymamış. Burada bir parantez açıp şunu da belirtmek lazım ki Cem Yılmaz ile Okan Bayülgen arasında bir fark varsa o da şu olmalı: Cem YILMAZ yıllardır tek bir koltukla yalın bir sahnede insanları güldürüyor, Okan on yıldır her geçen gün anca şatafatı arttırıyor insanları güldüreyazıyor. Şahsi kanım Cem Yılmaz her zaman yeni Okan Bayülgen Zaman Zaman yeni bu yüzden sürekli bir değişimde kendisi.

İşte bu yüzden The Winner is em YILMAZ...

Neyse Parantezi kapadık burada...

Sonra konuklar da beklenen güçte değil bana kalırsa. Çok kadınlı bir program olacak gibi duruyor. Okan Bayülgen her zamanki gibi, o değişmemiş...

Kısaca ilk izlenimlerim ki kendisi hepi topu kırk kırk beş dakikalık oluyorlar beklenen hıza ve güce sahip bir program değil bu. Ha Okan Bayülgen adı ve belki de görmediğimiz ve her an bizi kırıp geçirecek bir yeniliği varsa programın bilemiyorum. Bu arada son olarak Gürgen Öz ve ekibine de yol görünmüş sanırım. Özellikle Özgür'ü özleyeceğim gibi duruyor

Neyse efendim İlk izlenimlerim bunlar. Görüşmek Üzere... Bir yenilik olursa dönerim size. Ama şahsi fikrim Ekşi'ye bakın an be an yazarlar

Not ki Ne Not: Bu arada bir acayip kız arayıp facebook muhabbetine de başladı ki Allaaah Okan Bayülgen'i seven salak kızlar kitlesinin hegomonyası başlıyor gene. Hayır Okan güzel güzel dalga geçiyor bunlarla ama bunlar hala buralardalar. Neyse bu da benim şahsi fikrim. Bu arada Okan da doğruladı bunların salak olduğunu/salak taklidi yaptığını...

Ve Şimdi Haberler...

2008-10-11T12:43:00.002+03:00

Bugün evdeyim ve evde olduğum her sabah yaptığım gibi rutin haber okuma seansımı yapıyordum. Bu sefer sizinle de paylaşmak istedim. Sanırım bundan sonra da haftanın belli başlı günleri güncel ve haftalık haberleri bu şekilde paylayaşcağım ara sıra. Böylece ne okuyorsam sizinle de paylaşmış olacağım. Neyse aşağıdaki liste genel olarak okuduğum, gördüğüm önemli başlıklar ve bunları sizlerle paylaşıyorum... Siz de rahatça görün, okuyun diye...

Önce Siyaset ve Ekonomi

Önce Dünya

Şimdi Türkiye

Kültür ve Sanat Diyelim

Teknolji Haberleri

Iphone ne telefonmuş arkadaş, bir çıktı piyasayı sarstı. Sakın ha sanmayın gücü yüksek teknolojisinde. Evet belki bir çok yeniliğe sahip ama resmen mund propagandayla yayıldı bizim ülkemizde. Neyse efendim bir başka Iphone Killer piyasaya geliyor: BlackBerry Storm. Fırtına yaklaşıyormuş (CNN Turk)
W indows durmuyor, daha yeni işletim sistemi Windows 7'yi piyasaya sürmeden bir başka isim ortaya çıktı: Windows Strata. (Gerçek Gündem)
Windows'tan sıkıldınız mı? Ubuntu'yu internetten indirmek kasıyor mu? Bedava sipariş için buraya bakınız.(Uçankurbağa)
PES 2009'un lansmanı yapılmış efendim (Chip Online)

İyi Okumalar, İyi Haberler...

Not: Burada elbette ismi geçmese de haberlerin bir kısmını Google News sayesinde bulup okuduğumu söylemeyi bir borç bilirim...

Altın Portakal'ın Ağır Topu Belli Oldu

2008-10-10T18:14:00.000+03:00

10-19 Ekim tarihleri arasında düzenleren Altın Portakal Film Festivaline yıldız yağmaya devam ediyor. Daha önce Bo Derek, Mickey Rourke, Adrien Brody gibi ünlülerin festivale konuk olacağı belli olmuştu. Son günlerde bir konuk daha ortaya çıktı: Oscar ödüllü oyuncu Kevin Spacey. Bryan Singer imzalı Usual Suspect/Olağan Şüpheliler filmiyle En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu ve 1999 yılında American Beauty/Amerikan Güzeli filmiyle En iyi Erkek Oyuncu Oscar Ödülünü alan Kevin Spacey; 200 sinema öğrencisine deneyimlerini aktaracak. Spacey Son olarakda 21 adlı blackjack konulu filmde hem oyuncu hem de yapımcı olarak karşımıza çıkmıştı.

Neyse efendim buradan Kevin Spacey eğer bizi okuyorsan hayırlı olsun ve hoş geldin.

Anketimiz Sonunda Sonlandı...

2008-10-10T16:39:00.003+03:00

Yakalaşık bir hafta önce başlattığımız anketimiz sonuçlandı. Aslında maksat sadece anket yapmaktı biz de kılıfına uydurduk. Gerçi çıkan sonuçlar bizi yeteri kadar tatmin de etti .

Neyse uzatmadan gelelim anket sonuçlarına. Bu arada hatırlatalım Anket sorumuz "Site Tasarımını Nasıl Buldunuz?" idi. Şimdi cevaplarımız geliyor:

10 kişi sitenin yeni tasarımını "Hoş... Güzel" bulmuş. Bu 10 kişiyi yüzdeye vurursak %45 oluyor.
7 kişi sitenin yeni tasarımını "Boş... Olmamış" şeklinde değerlendirmiş. Bu 7 köstek olucunun oyucunu yüzdeye vurunca %31 oluyor.
3 kişi sitemizin yeni tasarımını kistch bulmuş ki bu üç kişiye kistch görmemişsiniz diyoruz ve ne kadar megaloman bir kadroya sahip olduğumuzu tekrar hatırlatıyorum . Neyse efendim tabii ki bu onların hakkı istediğini derler. İşte bu 3 kişinin yüzdesi de %13 .
Son olarak da 2 arkadaş Tasarım mı değişti? Ne zaman? diyerek soruya soruyla cevap vermiş olup yüzdelik dilimde %9 da kalarak sonuncu oldular.

Yani çoğunluk beğenmiş sitenin yeni tasarımını. Beğenmeseler kaç yazardı orası ayrı. Neyse efendim sonuçlarımız bu şekilde olup vatana millete hayırlı olması dileğiyle bir başka ankette görüşmek üzere diyoruz. Bizi izlemeye devam edin efendim. Esen kalın...

Viranbağ Postası Adına: Zenith&Serkisof

68, 78 ve 88'liler

2008-10-10T15:01:00.002+03:00

68 kuşağı tüm dünyayı kasıp kavuran bir kuşaktır. Fransa'daki Sorbonne Üniversitesi'nde meydana gelen öğrenci isyanları ve Latin Amerikalı büyük devrimci lider Ernesto Che Guevera 'nın 1967 yılında Bolivya dağlarında yakalanarak öldürülmesi 68 kuşağının başlangıç fitilini ateşleyen etkenlerdir. Hippileri yani antimilitarist bir akımı da içinde barındıran bu kuşak bir döneme damgasını vurmuş Türkiye'de büyük etki göstermiştir.

68 kuşağının Türkiye'deki uzantısı çok bilindik isimleri sunar bize. THKO'nun kurucusu Deniz Gezmiş, THKP-C lideri ve teorisyeni Mahir Çayan, TKPM-L'nin kurucusu ve devrimci liderler arasında halkın arasına en çok girmiş olan İbrahim Kaypakkaya, THKO lideri Hüseyin İnan ve gene THKO lideri ve kurucusu Yusuf Aslan gibi bir çok isim bu kuşağa aittir. Biraz olsun bu konularla ilgilinen herkes bilir ki bu isimler kendi düşünceleri için savaşmış ve öldürülmüşlerdir. Aslnda farklı görüş açılarına (yani fraksiyonlara) sahip kişiler de olsalar onları bir ortak çatı altında toplayabiliyoruz işte: 68'liler. Kişisel görüşünüz nedir bilmiyorum onları haklı bulanlardan da bulmayanlardan da olabilirsiniz ama kabul etmelisiniz ki onlar Üniversite çağlarında kendi görüşlerini üreten yazan insanlık için iyi şeyler isteyen kişilerdi.

Sonra tüm dünyayı kasıp kavumasa da ülkemizde önemli bir dönüm noktası olan 78 kuşağı geldi. 80 darbesinin acımasızlığı ve darbe öncesi faşizan saldırının güçlenmesinin de etkisiyle daha çok sayıda insana sahiptirler Türkiye'de. Aslında 68 kuşağı liderlerinden Mahir Çayan daha çok önceleri böyle bir saptamayı da yapmıştı yanlış hatırlamıyorsam. Ve Dünya için bir şeyler ifade etmese de Türkiye için önemli bir kuşaktır 78 kuşağı ve gene kendi görüşleri ve düşünceleri aşkına bir şeyler yapmışlardır.

Bu yazıyı yazarken aslında amacım 68 kuşağı ya da 78 kuşağı üstüne güzel sözler söylemek değildi. Asıl amacım başka bir noktaydı ama bir miktar bilgi vermeden de olmadı. Şimdi gelelim 88 kuşağına. Yani 68 ve 78 kuşağından sonra periyodik olarak gelmesi gereken yıl. Elbette burada diyeceklerim onlar da ölmeliydi değil. Demek istediğim 68 ve 78 kuşağı ne kadar politikayla iç içe, ne kadar kendi kimliklerini bulmuş sahiplenmiş bir kuşaksa 88 kuşağı tam tersine apolitize edilmiş, emperyalist güçlerin çok etkisi altına girmiş birer Özal gençliğinden ibaret değiller. Bu kuşağın üniversite gençlerinin toplamdaki amacı daha fazla gezmek daha fazla aşk vesaireler... Hippi'lerin bile kendileri adına bir görüşleri varken bu kuşak (Burada 88 kuşağı diyoruz ama 80 sonrası gençlik demek daha bir mantıklı olacak gibi) buna da sahip değil. Medya'nın ve Bilgisayar'la gelen internetin birer parçası oluşları onları trend politik duruşlara sürüklüyor. Son dönemin trendy duruşu ulusalcılık (yumuşatılmış faşizm bana kalırsa ya) bu yüzden onların gözdesi. Gene hükümet politikasıyla ilişkili olan ılımlı islam ve benzeri söylevlerin onların eskiye göre dinlerine olan bağlılıklarına da etki ediyor. Zira bir kaç sene öncesine göre bir çokları dine daha çok bağlanmış durumda. Yani yarın bu ülkede ateist bir grup öne çıkarsa hepsi adına elbette konuşmayız ama bu trendi izleyenlerin sayısı da az olmayacak. Tüketimin birer parçası olan bu gençlik sadece tüketiyor ve üretmiyor. Bu da bize belirli başlı şeyleri aslında çok güzel gösteriyor: 80 darbesi ve üstüne binen Özel Özal darbesiyle yetişen gençliğimiz Vizontele Tuuba fiminde Nejat Uygur'un dediği gibi "Olaylara Karışma" gençliğinden başka bir şey değil. Onlar olaylara karışımıyor, olay yaratmıyor bana kalırsa hayatlarını çoğunlukla yaşayıp gidiyorlar.

İçinde bulunduğum 80 kuşağının bu durumu hakkında bir kaç söz söyleme hakkını kendimde bularak yazdım bunları. Katılıp katılmamak herkesin kendi görüşü...

İşkence'nin Adı Yok...

2008-10-10T14:50:00.002+03:00

Başbakanlığı göre de işkence artıyor

Başbakanlık İnsan Hakları Başkanlığı’na göre de Türkiye’de insan hakları ihlalleri 2007 yılına göre arttı. 2008’in ilk 6 ayındaki işkence ve kötü muamele iddiaları 2007 yılındakileri aştı

ANKARA - Başbakanlık İnsan Hakları Başkanlığı’na (BİHB) 2007 yılında 1171 kişi insan hakları ihlali iddiasıyla başvururken bu rakam 2008 yılının sadece ilk 6 ayında 2 bin 356 kişiye çıktı. 2007 yılında sağlık ve hasta hakkı ihlali iddiaları ilk sırada yer alırken 2008’in ilk 6 ayında tutuklu ve hükümlü hakları ihlal iddiaları ilk sıraya yerleşti.

BİHB 2008’in ilk 6 ayını kapsayan insan hakları ihlal iddiası başvurularına ilişkin sayısal verileri açıkladı. Başkanlığın açıkladığı verilere göre 2008 yılı ilk 6 ayında Türkiye genelinde 2 bin 356 kişi insan hakları ihlali iddiasıyla başvuruda bulundu. Başvuruda bulunanların 505’i Başbakanlık İnsan Hakları Başkanlığı’na, 1851’i ise İl ve İlçe Kurullarına başvuruda bulundu. Bir kişinin birden fazla yaptığı başvurular dikkate alındığında toplam 2 bin 767 hak ihlali başvurusunda bulunuldu.

BİHB’nin verilerine göre 2008 yılının ilk 6 ayında yapılan başvurular 2007 yılında yapılan başvuruları geçti. 2007 yılının tamamında Türkiye genelinde 1171 kişi insan hakları ihlali iddiasıyla başvuruda bulundu. Başvuruda bulunanların 383’ü BİHB’ye, 735’i İl Kurullarına, 53’ü de İlçe Kurullarına başvuruda bulundu. Bir kişinin birden fazla yaptığı başvuralar dikkate alındığında 2007 yılında hak ihlali başvurusu 2 bin 56 olarak gerçekleşti.

TUTUKLU VE HÜKÜMLÜ HAK İHLALLERİ İLK SIRADA

2008 yılının ilk 6 ayında alınan verilere göre, tutuklu ve hükümlü hakkı ihlal iddiaları 398 başvuruyla birinci sırada yer alırken, sağlık ve hasta hakkı ihlal iddiaları 344 başvuruyla ikinci sırada, çevre hakkı ihlal iddiaları ise 218 başvuruyla üçüncü sırada yer aldı. Bazı vatandaşlar hak ihlali olduğunu iddia edip maddi yardım talebinde de bulundu. dördüncü sırada ise işkence ve kötü muameleyle ilgili iddialar yer aldı.

2007 yılında alınan verilere göre, sağlık ve hasta hakkı ihlal iddiaları 173 başvuruyla ilk sırada, kötü muamele yasağı ihlal iddiaları 133 başvuruyla ikinci sırada, mülkiyet hakkı ihlal iddiaları ise 131 başvuruyla üçüncü sırada yer aldı.

İŞKENCE İDDİALARI ARTTI

BİHB 2005 yılından bu yana işkence ve kötü muamele iddialarını ise ayrı ayrı değerlendirerek sayısal veriler düzenliyor. 2008 yılının ilk yarısında, kötü muamele iddiaları 178 başvuruyla 4. sırada, işkence iddiaları ise 26 başvuru sayısıyla 18. sırada yer aldı. Bu iki iddia toplandığında ihlal iddiası sayısı 204’le dördüncü sırada yer aldı.

2008 yılı ilk 6 ayında elde edilen veriler 2007 yılı ilk 6 ayı verilerine göre karşılaştırıldığında, işkence yasağı ihlal iddialarına ilişkin 2007’nin ilk 6 ayında 17 başvuru, 2008 yılının ilk 6 ayında 26 başvuru yapıldı. Kötü muamele ihlal iddiaları ile ilgili olarak ise 2007 yılı ilk 6 ayında 79 başvuru alınmış iken bu rakam 2008 yılının aynı döneminde 178 başvuruya yükseldi. Böylece 2008’in ilk 6 ayında işkence ve kötü muameleyle ilgili 204 başvuru yapılarak 2007 yılının tamamıyla aynı duruma geldi.

EN ÇOK BAŞVURU İSTANBUL’DAN

BİHB verilerine göre 2008’in ilk 6 ayın içinde eh çok hak ihlali iddiası 379 başvuruyla İstanbul’dan geldi. İstanbul’u 296 ile İzmir, 106 ile Adıyaman, 104 ile Ankara ve 93 ile Konya izledi. Karabük, Bayburt, Edirne, Ağrı ve Amasya’dan ise hiç başvuru yapılmadı. (Ankara)

Radikal Gazetesi 10/10/2008 tarihli sayısından alıntıdır. Yazının Orjinali için t ıklayınız...

Messi vs Ronaldo

2008-10-10T02:02:00.001+03:00

Efendim bildiğiniz Lionel Messi ile Cristiano Ronaldo 'dur bunlar. Hani Barcelona'nın küçük veledi, Maradona'nın sürüyle varis adayı (Ortega, Gallardo, Saviola, Riquelme...) arasından sıyrılan son varisi Lionel Messi ile geçen senenin en çok konuşulan futbolcusu altın ayakkabılı Cristiano Ronaldo.

Peki neden mi yaptım böyle bir kıyası. Bir kere ben Messiciyim, hatta biraz daha zorlarsanız beni diyebilirim ki C. Ronaldo'dan haz bile etmem. Bu kıyası yaparken de pek objektif olamayacağım ama bu subjektifliğin sebebi de objektif olarak bu iki futbolcuyu takip ederken gördüğüm şeylerdir. Neyse sözü uzatmadan başlayalım kıyaslamamıza.

Lionel Messi Arjantinli yani Güney Amerikalı, Cristiano Ronaldo Portekizli yani Avrupalıdır.
Lionel Messi kısadır, Cristiano Ronaldo uzundur.
Lionel Messi Maradona'nın varisidir, yani bir futbol tanrısının velihatıdır, Ronaldo'nun velihatı olacağı öyle ahım şahım bir Portekizli yoktur kanımca.
Lionel Messi takımına bağlıdır Barcelona'lıdır, C. Ronaldo kansızdır, paragözdür, kendisini yaratan M. United'ten ayrılmak Real Madrid'e gitmek ister.
Lionel Messi efendi gibi topunu oynar, C. Ronaldo illa bi artistlik yapar.
Messi postmoderndir, Maradona'nın gollerini tekrarlar insana müthiş bir zevk verir, C. Ronaldo moderndir çağımızın topunu oynar.
Messi'nin saçları kendiliğinden kötüdür, C. Ronaldo'nun saçları kendi zevksizliğinden kötüdür. Bana kalırsa Ronaldo'nun ki aslında berbattır.
Messi yokluktan hastalıklardan çıkıp dünyanın en büyük ilk üç futbolcusu arasına adını yazdırmıştır (Diğer ikisi C. Ronaldo ile Kaka'dır gençler kanımca) C. Ronaldo'nun böyle sorunları yoktur rahattır.

Yani bunca şeye baktıktan sonra şunu söylemek sanırım en mantıklısı olacaktır:

“Cristiano Ronaldo mahallenin artisti, pas vermeyen sürekli kendisi oynayan kimse tarafından sevilmeyen ama iyi oynadığı için oynatılan velediyse; Lionel Messi de sessiz sedasız topunu oynayan her daim yararlı olan kısa boylu işinin adamıdır.

„

Agent Zenith

Son karar elbette sizlerin değerli okuyucularım ama dedim ya ben Messiciyim. Neyse son olarak bir kıyas videosuyla noktayı koyalım:

Video C.Ronaldo vs Lionel Messi Who is the best